مُنَجَّف

"شاه دل‌پسند" دیشب که آمدم به مصاف تو یک به چند؛ گیسو، کمند و تیغ، لب و چشم‌ تو خجند تیغی دو دم به چشم تو و دم‌دمی مزاج یک‌دم گره بزن به دو‌ ابرو، دمی بخند بستی به شیوه‌ی نگه خود رَه نفس تا لشکری تلف نشده چشم خود ببند تا دیدمش بلندی و رعنای قامتت کوتاه آمدم که کنم بخت سربلند من در مقابلت سپر انداختم ولی از من اسیر ساخته آن گیسوی کمند ناکام، جان ستاندن ذبحت روا مدار کامی روا کن از رعیت، شاه دل‌پسند

مُنَجَّف

ای خوش آن ساعت به‌یاد آری مرا با فراق خود بیازاری مرا هرچه هستم من، سگ کوی تو ام دست غیر خویش مسپاری مرا…

مُنَجَّف

گفتی به گلستان برو با خود بَرَش از یاد رفتیم و بجز نرگس بیمار ندیدیم

مُنَجَّف

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تَنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

فاضل نظری

حسرت عُمر، همه جمع به یک مصرع شد کاش می‌شد که به دیدار نگارم برسم

مُنَجَّف

اَیُّهَاالعَزیز عاشقت تنهاست و غم با خود آورده سپاه رحم کن بر آنکه جز عشقت نمی‌داند پناه بازگرد و از برای عاشقت تیغی بکش یک جهان بدخواه ما گر شد، تو خوب ما بخواه

مُنَجَّف

مدعیان گر زنند دعوی بالاتری پرچم ارباب ما از همه بالاتر است

رَفَعَ‌الله رایَةَ العباس

گر همه صورتگران، صورت زیبا کشند صورت ارباب ما از همه زیباتر است…

سلسله‌ی عشق را سلسله جنبان خداست سلسله‌ی عشق چیست؟ موی حسین است و بس

گفتی بسوز در غم من؛ ای به روی چشم تا می‌درم لباس بپا کن شرار را...

معنی

فرمود کشته ات را در مسلخم ببینم نفرین حوالتم کرد اما دعا شنیدم

معنی

دوش آن صنم چه خوش گفت، در مجلسِ مُغانَم با کافران چه کارت گر بُت نمی‌پرستی؟

حافظ

خلقی به "هو" دخیل و گروهی به "اللَّه"‌ اش در سلک کافرانِ چو مَن، نام او «علی» است

مُنَجَّف

یک شب به وصل و باقی عُمرَم به هجر رفت مستی بی‌حدم ز شراب همان شب است

مُنَجَّف

نفس آلوده و نالایقم امّا مَران از در مگر که خانه اربابی تو سگ نمیخواهد؟

مُنَجَّف

وعده دادی فَمَن یَمُت یَرَنی عاشقانت جوان‌جوان مُردند…

گُم گَشت راه و شِش جهت آواز دلبر است ای دوستان! یکی برساند به او مرا…

معنی