مُنَجَّف

ای خفته در مزار، سر از خاک کن برون احوال چاکران تو بعد از تو درهم است

«گمان مبر که شهید است و رفته سیدعلی...» یگانه جان من این‌سان ‌فدای جانان شد گذاشت بی سر و سامان مرا، به سامان شد همانکه عشق دل‌افروز بود و دلگرمی همانکه رفتن او داغ دل یاران شد تمام عمر دم از عشق زد، دم آخر ز هیچ دم نزد و همدم رضاجان شد برای او دل این شهر تنگ خواهد شد برای او که دگر راهی خراسان شد گمان مبر که شهید است و رفته سیدعلی علم گرفت ز خود، مجتبای دوران شد دل از تو برد مُنَجَّف اگر هینئا لک «امین» سپرد به فرزند و دل به سامان شد

مُنَجَّف

تو می‌روی و ز سر این خیال خواهد رفت خیال مسجد‌الاقصی، نماز پشت سرت خودت بگو که کنم من کدام را باور صلاة لیله‌ی دفنت؟ نماز بر بدنت ؟

مُنَجَّف

در خاک و خون تپیدهٔ میدان کربلا سیدعلی رسیده به سلطان کربلا شکر خدا به پیکر او احترام شد «خوش داشتند حُرمت مهمان کربلا...»

مُنَجَّف

جوانان بنی‌هاشم بیایید علی را بر در خیمه رسانید...

یکبار دگر داغ علی دیده‌ای ای شاه ؟!

گفتی بسوز در غم من؛ ای به‌روی چشم!

به ماه آسمون می‌گفت : شمع شبستون منی یاد عموم بخیر که تو مثل عمو جون منی...

ببین ز خیل ملائک حرم پر از صف شد علی است زائر مولا، «امین» مُنَجَّف شد

دشمنت کُشت؛ ولی نور تو خاموش نشد

سیاه‌پوش غمت لیک رو‌سفید شدیم ببین که بعد تو ما فرزند شهید شدیم

مُنَجَّف

آه… دلگرمی ما؛ داغ دل ما شده‌ای داغ تو مثل حسین‌بن‌علی سرد نشد

مُنَجَّف

بیت تو خانه‌ی زهراست، نه زیر آوار جای تو کنج دل ماست؛ به تابوت که نیست…

صلّی علیکَ مَلیکُ السَّماء دلان آدمیان در عزای تو خون شد چون آفتاب در اثنای ظهر گلگون شد

مُنَجَّف

امشب شهادتنامه عشاق امضا میشود

السَّلام عَلیکَ یا ساقی‌العطاشیٰ درست مثل علی دست شُست از حق‌اش برو ز خُمّ غدیر و یَمِ فُرات بپرس…

مُنَجَّف

هزار سال گذشت از مصیبت مجنون هنوز مردم صحرانشین سیه پوشند…