en
Feedback
حوالیِ ساحل؛

حوالیِ ساحل؛

Open in Telegram

زمزمه‌ای در اقیانوس🌊؛ . . . . http://t.me/HidenChat_Bot?start=6225045364

Show more
The country is not specifiedThe category is not specified
214
Subscribers
-124 hours
-17 days
-130 days

Data loading in progress...

Similar Channels
No data
Any problems? Please refresh the page or contact our support manager.
Tags Cloud
No data
Any problems? Please refresh the page or contact our support manager.
Incoming and Outgoing Mentions
---
---
---
---
---
---
Attracting Subscribers
Sep '26
September '26
+215
in 2 channels
Date
Subscriber Growth
Mentions
Channels
27 September0
26 September0
Channel Posts
حوالیِ ساحل؛
تابش نور میان برگ‌ها؟ نمی‌دانم، شاید منظره ای خیره کننده و آرامش لحظه‌ای است که مرا از افکار سنگین خلاص می‌کند.
تابش نور میان برگ‌ها؟ نمی‌دانم، شاید منظره ای خیره کننده و آرامش لحظه‌ای است که مرا از افکار سنگین خلاص می‌کند.

2
Soghoot Ehaam.mp3
61
3
@RegaPlus
@RegaPlus
58
4
No text...
68
5
4_5874999443945687093.mp3
81
6
+1
No text...
79
7
Sometimes,..
Sometimes,..
74
8
ماه هر شب از پشت پنجره سرک می‌کشد؛ شاید تلاش می‌کرد نور کسانی باشد که سال‌ها پیش در تاریکی خودشان گمشده‌اند.+4
ماه هر شب از پشت پنجره سرک می‌کشد؛ شاید تلاش می‌کرد نور کسانی باشد که سال‌ها پیش در تاریکی خودشان گمشده‌اند.
73
9
‎⁨هومان – بدون تو موندم تنها.⁩.mp3
84
10
DIFFERENT Chris Grey.mp3
91
11
Video message
105
12
Sometimes, silence says everything that words were never able to explain.
98
13
+1
No text...
116
14
Unknown Artist - Age Farda Bi Man Shoroo Shod - 128.mp3
86
15
+1
No text...
86
16
”The sun was setting behind the mountains, painting the sky in shades of orange and pink. A gentle breeze blew through the trees, and for a moment, everything felt peaceful and perfect.”
83
17
+1
No text...
99
18
ایستگاه قطار، همیشه بویِ هم‌سفرانِ گذری را می‌دهد؛ ترکیبی از عطرِ قهوه، دودِ سیگار و بویِ خاکِ نم‌خورده. او روی نیمکتِ فلزی و سرد نشسته بود و به صفحه بزرگِ نمایشگر خیره شده بود که زمان‌ حرکت را با بی‌رحمی نشان می‌داد. همه در ایستگاه، یا در حالِ رفتن بودند یا در حالِ رسیدن. هیچ‌کس در جایِ “بودن” نبود. مرد مسافری که با گوشی‌اش زمزمه می‌کرد، زنی که با چشمانی خسته به ساعت مچی‌اش نگاه می‌کرد، و آن پسر جوانی که با کوله‌پشتیِ بزرگش، انگار داشت تمامِ آینده‌اش را با خودش حمل می‌کرد. او احساس می‌کرد ایستگاه، مثل یک حفره‌ی بزرگ در زمان است؛ جایی که آدم‌ها برای لحظه‌ای از مسیرِ اصلی زندگی‌شان خارج می‌شوند تا منتظرِ چیزی باشند که قرار است آن‌ها را به جای دیگری ببرد. او نمی‌دانست خودش منتظرِ کدام قطار است؛ قطاری که او را به گذشته برگرداند، یا قطاری که او را به جایی ببرد که هنوز نامی از آن نمی‌دانست. صدای بلندگوی ایستگاه، سکوتِ میانِ انتظار را شکست و اعلام کرد که قطارِ بعدی با تأخیری طولانی خواهد رسید. او آهی کشید، پالتویش را جمع کرد و به جای اینکه عصبی شود، فقط به رد شدنِ لکه‌های نور بر روی زمین نگاه کرد. شاید این تأخیر، فرصتی بود تا فقط، برای چند دقیقه، در میانِ این همه گذری، کمی درجا بزند و نفس بکشد.
94
19
No text...
112
20
بوی بارانی را می‌دهد که به‌جای خیابان، دل آدم را خیس می‌کند. https://t.me/inthe_ocean
111
View all posts