اَنجیر؛

:(

چونکه پوریا گفت "ما مردم ایران آدم‌های تنهایی هستیم، هیچکس رو نداریم، پس لطفا هوای همدیگرو داشته باشید. پاینده ایران".

امشب زودتر خوابم برده بود و قبل اینکه تلاش کنم دوباره برم بخوابم تا از سرم نپرید، یهو چشمم به چنل‌ها خورد که در رابطه با یک ماه اخیر نوشته بودن و کامل خواب از سرم پرید. متوجه شدم مغزم تاریخ‌های ۱۸ به بعد رو دیگه نشمرده و گیر کردم تو دی‌ای که دی نشد و ادامه‌داره. ۱۸دی با خونی نوشته شده که بوش هنوز تازه‌ست، گویا همین رد خون‌هایی که داره میچکه، از لا به لای سنگفرش‌های خیابون راهشو تا امروز بهمون رسونده که فکر کردیم زمانی نگذشته. ما که سُرخ میمونیم؛ با اُمید به دیدنِ ریختنِ سیاهی خونِ کدر مسبب‌هایش.

دوستانه و آروم اینو می‌گم. الان موقعیت مهم و جدیه. لازم نیست مجبور کنیم خودمونو هر چی بخوایم بگیم. بعضی از حرف‌هاتون جداً دیگه داره کسشر می‌شه.

اردوغان کاش بره پدرشو از تو سریال ترکی‌هاش پیدا کنه و زنداییِ ما نشه.

«خونه از گریه پُره، کوچه از مرگِ غزل؛ توی ویرونیِ باغ، نعشِ گل بغل بغل. قطره‌ای اشک اینجا، شعله‌ای آب اونجا؛ پاره‌ای گل اینجا، تیکه‌ای ماه اونجا. کوچه تا کوچه هراس، خونه تا خونه عزا؛ دل به دل نفرین و لب به لب نعشِ دعا. لشگر گل خوارو کی به راه انداخته؛ خواهر خورشیدو کی به چاه انداخته؟ خورشیدتو کی برده و کی سایه‌تو آتیش زده؟ که از پی این همه شب، شب رفته و شب اومده.»

چنل رهای عزیزو که وا میکنم دچار احساسی می‌شم که حتی اسمی براش پیدا نمی‌کنم، اینکه چطور اون حجم از احساس زندگی و زنده بودن رو ازش گرفتن. تا همیشه زنده میمونه ولی امیدوارم روحش جای دیگه‌ای به زندگی رسیده باشه:)

اینجا نمی‌تونم به اندازه‌ای که پرایوت غر می‌زدم بزنم هنوز یخم وا نش-