روح هزاران زن در یک بدن

شب به فرسودگیش در هجران کمک می‌کرده و فرسودگی چیزی رو از درونش کم می‌کرده این هجران و غم می‌تونه برای هرچیزی باشه ای کاش شب مهربون تر می‌شد… فعلا نشده اما می‌شه، می‌شه. پس شب بخیر:)

هنوزم دارم همین یک بیت رو می‌خونم و بهش فکر می‌کنم… می‌دونم درخواستش از جنس یک درخواست منطقی نبوده. منطق؟! می‌گه این تاریکی طولانی شده، من فرسوده شده ام. روشنایی، بیا. و شاید انتظار داری شاعر فریاد بزنه، گلایه کنه، شکایت کنه. اما نه… داره از فرسودگیش شعر می‌خونه و تمام توانش رو برای همون یک خواهش نگه داشته. فقط می‌گه:« ای روشنایی، از در درآی درآی درآی بیا…

می‌گه :« شب جدایی انقدر من رو فرسوده و ناتوان کرده که صبر و تحملم به پایان رسیده. بعد می‌گه:« از در، در آی روشنایی ای روشنایی، از این در بیا و وارد شو؛ بیا و این تاریکی رو تمام کن. شاعر یار رو به روشنایی تشبیه می‌کنه و می‌گه درحالی که دارم فرسوده می‌شم و تاریکم، و تو که روشنایی هستی بدون هیچ حرف و توضیحی بیا و حضور داشته باش. آخ عزیزدلم سعدی چقدر به چه شکل لطیفی دلتنگی کشیدی…

شب تاریک هجرانم بفرسود یکی از در درآی ای روشنایی سعدی

بنشین و مرا به شَطِّ غزل بنشان.

مرثیه های آیینگی

مرا نسبت به شیدایی کند ماه پری پیکر تو دل با خویشتن داری چه دانی حال شیدایی سعدی

امشب خسته بودم و توان شعر خوندن نداشتم. یک ساعت پیش قرار شد ده تا کلمه جدید بخونم و بخوابم، الان از همون یک ساعت پیش دارم سعی می‌کنم یک متن جدید بنویسم. عالیه. حالا مگه تا تموم وقتی بشه من ولش می‌کنم؟:) عمرا

عمیق ترین احساسم، دلتنگیه… شبیه به استخونی اضافه توی بدنم روییده و رطوبت غم رو توی تمام جونم پخش کرده… انگار غم شاهد این احساس بوده، نمی‌تونم ازش بگذرم، عزیز شده:) حافظه عشق بوده… ح‌ا

جهان نتوانست تو را تمام کند و مرا به یادگار گذاشت…