⨷Covey girl's lullaby⎊

دنباله دار‌ها یکی از اجرام جالب فضان که ما انواع مختلف رو ازشون داریم. مثلا دنباله دار‌های دوره‌ای که مسیر مشخصی دارن و هرچند سال یکبار به نزدیکی زمین یا خورشید میان، یک مثالش هم دنباله دار معروف هالیه که هر ۷۶ سال یکبار دیده می‌‌شه و آخرین بار سال ۱۹۸۶ دید شد و انتظار داریم که سال ۲۰۶۱ هم باز ببینیمش. دنباله‌دارهای غیر دوره‌ای هم داریم؛ اینا یک جورایی بی‌خانمان هستن. از اعماق نواحی دور(مثل ابر ابروی کایپر یا ابر ابروی اورت) میان و فقط یکبار تو کل عمرشون به نزدیکی ما میان و بعد برای همیشه محو می‌شن تو اعماق فضا و هیچ وقت نمی‌شه پیش بینی کرد کی ظاهر می‌شن. یک چیز رندوم هم اضافه کنم که دلیل اینکه دنباله دارها دم دارن بخاطر اینه که وقتی نزدیک خورشید می‌شن، گرمای خورشید باعث می‌شه یخی که داخلشون دارن تبخیر بشه و این گازها و گرد و غبار با سرعت از هسته دنباله دار خارج می‌شن و یک هاله یا دم خیلی بلند ایجاد می‌کنن.(همیشه هم در جهت مخالف خورشیدن) @EROICKA

ما چیزهایی به اسم سحابی‌های سیاره‌ نما داریم. اینا درواقع لحظات آرایش کردن یک ستاره درحال مرگن. وقتی ستاره‌ای شبیه خورشید به پایان عمرش می‌رسه، لایه‌های بیرونی گاز و غبار خودشون رو به بیرون پرتاب می‌کنن. این گازها تابش‌های شدیدی از هسته داغ باقی مونده از ستاره دارن که شروع به درخشش می‌کنه و ابرهایی به رنگ‌های نئونی خیلی خوشگل می‌سازه. مثالش سحابی پروانه یا NGC 6302(پیشنهاد می‌کنم سرچش کنی عکسش خیلی قشنگه) هست. ظاهرش دقیقا شبیه بال‌های یک پروانه است و نکته‌ی جالبش اینه که این پروانه درواقع خیلی داغه، دمای گازهاش یک چیزی حدود ۲۰۰ هزار درجه سلسیوسه و با سرعتی نزدیک به یک میلیون کیلومتر بر ساعت تو فضا پخش می‌شه. و دلیل اینکه بهش می‌گن سحابی سیاره‌ نما بخاطر اینه که تو تلسکوپ‌های قدیمی از دور شبیه یک سیاره‌ مدور بوده. @MoonInGlass

یکی از پدیده‌هایی که خیلی بین دانشمندها مورد بحثه تنش هابل یا Hubble tension هستش. به طور خلاصه، این موضوع یک اختلاف نظر بزرگ تو نحوه اندازه گیری انبساط جهانه. ما می‌دونیم که جهان درحال انبساطه(یعنی کهکشان‌ها دارن از هم دور می‌شن) عددی که سرعت انبساط رو نشون میده بهش می‌گن ثابت هابل. مشکل از اونجایی شروع می‌شه که دوتا روش کاملا متفاوت برای محاسبه این عدد داریم ما که هرکدوم به نتایج متفاوتی می‌رسن. روش اول اینه که دانشمندها میان با بررسی تابش زمینه کیهانی(نوری که از لحظات اولیه تولد جهان باقی مونده) محاسبه می‌کنن که جهان با چه سرعتی درحال انبساطه. تو روش دوم هم دانشمند‌ها میان با استفاده از یک سری تلسکوپ پیشرفته ستاره‌های متغیر و ابرنواختر هارو تو کهکشان‌های دور دست رصد می‌کنن تا سرعت واقعی انبساط جهان رو اندازه بگیرن. ولی وقتی بیایم نتیجه‌های این دوتا رو کنار هم بذاریم، باهم جور در نمیان. یعنی یا محاسبات ما اشتباهه، یا چیزی در فیزیک وجود داره که ما از اون بی‌خبریم. @lllxxxmm

یکی از پدیده‌های عجیب فضا، کهکشان حلقه یا Hoag's object هستش که یکی از عجیب‌ترین و قشنگ‌ترین کهکشان‌ هاست. درواقع این عجیب بودن بخاطر ساختار جالبشه(که اگر سرچ کنی متوجه می‌شی چرا) بیشتر کهکشان‌ها یا مارپیچی هستن(مثل کهکشان ما) یا بیضوی، ولی این کهکشان مثل یک حلقه درخشان از ستاره‌های آبی جوونه که یک هسته طلایی و کروی از ستاره‌های پیرتر رو احاطه کرده. و فاصله بین این حلقه تا هسته تقریبا خالی بنظر می‌رسه و حتی دانشمندها هم هنوز نمی‌دونن که این ساختار چطوری شکل گرفته @lottuusssss

تو زمین وقتی ما روی شن یا خاک راه می‌ریم یک ردپایی از خودمون به جا می‌ذاریم که بخاطر عوامل مختلف بعد از یک مدتی از بین میره و اثری ازش نمیمونه.(مثلا باد و طوفان، بارون و رطوبت و...) ولی توی ماه همچین اتفاقی نمیفته. چون ماه عملا هیچ اتمسفری نداره؛ یعنی عملا بادی نمی‌وزه، آب وجود نداره، فرسایش هم خیلی کنده. (تنها چیزی که می‌تونه باعث تغییر سطح ماه شه برخورد ذره‌های گرد و غبار فضاییه که فرایندش خیلی کنده و هزاران سال طول می‌کشه.) بخاطر همین ردپای افرادی که تو ماموریت آپولو یازده روی ماه قدم گذاشتن، احتمالا تا میلیون‌ها سال همونطوری باقی بمونه اونجا. @nesachnel

سیاره‌ی Cancri e 55 که بهش جواهر آسمونی هم می‌گن حدود ۴۰ سال نوری از زمین فاصله داره و این سیاره‌ به دور یک ستاره‌ای به اسم Cancri A 55 می‌چرخه که از خورشید بزرگتر و درخشان تره. بهش ابرزمین هم می‌گن چون جرمش حدود ۸ برابر بیشتر از زمینه. درواقع می‌گن که این سیاره‌ از الماس درست شده چون دانشمندها معتقدن ترکیب شیمیایی این سیاره‌ پر از کربنه، بخاطر اینکه به ستاره مادرش خیلی نزدیکه فشار تو لایه‌های داخلیش خیلی زیاده. یکی دیگه از دلایلش هم بخاطر اینه که دماش خیلی بالاست و کربن زیادی هم تو سطحش وجود داره، این موضوع باعث می‌شه تو لایه‌های زیرین کربن تحت فشار و دمای زیاد از حالت گرافیت خارج شه و به شکل کریستالی در بیاد. @memory_warehouse

از بزرگترین آرزوهام جهان گردیه.

تو دهه‌های قبل، اخترشناس‌ها متوجه یک چیز خیلی عجیب می‌شن. کهکشان‌های اطراف ما(و همینطور کهکشان خودمون) به جای اینکه فقط با سرعت ثابت از هم دور بشن(بخاطر انبساط جهان)، همگی دارن به سمت یک نقطه مشترک حرکت می‌کنن. اسم اون ناحیه جذب کننده بزرگ یا the great attractor هستش که درواقع یک مرکز گرانشی عظیمه و روی حرکت میلیون‌ها کهکشان تاثیر گذاشته. بزرگترین معما راجع به جذب کننده بزرگ اینه که ما نمی‌دونیم چه چیزی به وجودش آورده بخاطر منطقه تاریک آسمون؛ این ناحیه دقیقا پشت مرکز کهکشان راه شیری قرار گرفته و چون کهکشان ما پر از ستاره، غبار و گازهای متراکمه نور چیزهایی که اون سمته نمی‌تونه به ما برسه. و نکته ترسناکش اینه که ما و کل کهکشان راه شیری هم داریم با سرعت حدود ۶۰۰۰ متر بر ثانیه به سمت اون حرکت می‌کنیم. ولی خب از یک طرف هم نیروی انبساط جهان داره با نیروی جاذبه جذب کننده بزرگ می‌جنگه و خیلی‌ها معتقدن که بخاطر سرعت زیاد انبساط جهان ما هیچ وقت به اون قسمت نمی‌رسیم. @mae_witch

ما ستاره‌هایی به اسم ستاره خون‌آشام یا ستاره‌های آبی سرگردون داریم. دلیل اینکه بهشون میگن ستاره خون‌آشام بخاطر اینه که این ستاره‌ها درواقع جوونی ابدی‌شون رو مدیون دزدیدن مواد و انرژی از ستاره‌های همساین‌شونن. داحل منظومه‌های دوتایی (جایی که دوتا ستاره به دور هم می‌چرخن)، گاهی اوقات یکی از ستاره‌ها که عمرش طولانی‌تره یا جرمش کمتره، شروع به مکیدن گازها و مواد از لایه‌های بیرونی ستاره همسایش می‌کنه. و ستاره‌ای که مورد حمله ستاره خون‌آشام قرار می‌گیره، معمولا دچار فروپاشی می‌شه و لایه‌ها بیرونیش رو از دست میده و آخرش ممکنه به یک کوتوله سفید تبدیل بشه و یک هسته‌ی مرده‌ای بشه که درخشندگی سابقش رو نداره، درحالی که ستاره‌ خون‌آشام به اوج خودش می‌رسه. @GODisWOMAEN

ماه درواقع داره با سرعت تقریبی ۳.۸ سانتی متر در سال از زمین دور می‌شه که این اتفاق رو دانشمند‌ها با استفاده از آینه‌هایی فضانورد‌های ماموریت‌‌های آپولو روی ماه گذاشتن با تابوندن لیزر اندازه‌گیری کردن. یکی از دلایلی که این اتفاق میفته جزر و مده. گرانش ماه باعث می‌شه آب اقیانوس‌های زمین یکم به سمت ماه کشیده بشن و برامدگی‌های توی آب به وجود میاد. هرچند که زمین هر ۲۴ ساعت یکبار به دور خودش می‌چرخه، ماه هم هر ۲۷.۳ روز طول می‌کشه تا یک دور کامل به دور زمین بچرخه. چون زمین خیلی سریعتر از حرکت مداری ماه می‌چرخه، برامدگی‌های آبی یکم از موقعیت مستقیم زیر ماه جلوتر می‌رن. حالا این برامدگی‌ها هم جرم دارن هم گرانش و گرانش‌شون ماه رو کمی به سمت جلو تو مدارش می‌کشه(دور می‌کنه.) در نتیجه چون زمین بخشی از انرژی چرخشش رو به ماه میده، سرعت چرخشش کم کم آروم می‌شه و طول شبانه روز هم بیشتر می‌شه. مثلا درحال حاضر طول شبانه روز تقریبا ۱.۷ میلی ثانیه در قرن بیشتر می‌شه. @pluto_566

عاشقتونم