⨷Covey girl's lullaby⎊

بچه ها اهنگ می‌فرستید

از بولشت‌های انسانی خستم. کاشکی بز بودم. معع.

به طور خلاصه، زن‌ها همیشه به چشم یک ابزار و وسیله دیده می‌شدن که باید خودشون رو با جامعه فیکس می‌کردن. هیچ وقت زن‌ها در طی تاریخ بخاطر خودشون قبول نشدن.

سیاره Gliese 436 b سیاره‌ای که به اصطلاح یخ در اون می‌سوزه. این سیاره‌ یه سیاره‌ی گازی هم اندازه نپتونه و تقریبا ۳۰ سال نوری از زمین فاصله داره. دمای سطحش یک چیزی حدود ۴۳۹ درجه سانتی گراده، با این حال بخاطر فشار گرانشی شدیدی که داخل سیاره وجود داره آب به شکل عجیبی فشرده می‌شه و حالتی به اسم "یخ داغ" رو به خودش می‌گیره. این یخ برخلاف اون یخی که مثلا ما تو یخچال داریم، حتی تو دمای خیلی بالا هم ذوب نمی‌شه و ساختار فیزیکی خودش رو حفظ می‌کنه. دلیل اینکه بهش می‌گن یخی که می‌سوزه بخاطر اینه؛ فرض کنید یک ماده‌ای داشته باشید که ساختارش شبیه یخه ولی اونقدر دماش بالاست که اگر رو زمین بود تو یک چشم به هم زدن بخار می‌شد. @Greeeeen_home

ما چیزهایی به اسم گورستان کهکشانی توی فضا داریم. گورستان‌های کهکشانی معمولا به ناحیه‌ای تو کیهان می‌گن که توش کهکشان‌ها دیگه ستاره‌سازی فعالی ندارن؛ یعنی یک جورایی مرده یا خاموشن. کهکشان زنده، گاز سرد داره و به کمک اون ستاره‌های جدید می‌سازه. ولی کهکشان مرده یا گازش گرم شده یا گاز قابل استفادش رو از دست داده، بخاطر همین ستاره‌سازیش خیلی کم می‌شه. یکی از مثال‌هاش MACS 2129_1 هستش.این کهکشان تو فاصله ۱۰ میلیارد سال نوری از زمین قرار داره و چند میلیارد سال بعد از بیگ‌بنگ، یک جورایی ساختن ستاره‌هارو متوقف کرد. درحال حاضر از ستاره‌های کوتوله قرمز و درحال مرگ و سیاره‌های فراخورشیدی سیاه تشکیل شده. @reyhone_kenar_kabab

درسته که توی فضای خلاء، بینی ما هیچ مولکولی رو دریافت نمی‌کنه که بتونه بو رو تشخیص بده، اما وقتی فضانوردها به ایستگاه فضایی برمی‌گردن و کلاهشون رو در میارن، بوی خاصی رو روی لباس‌ها، دستکش‌ها و تجهیزات خودشون احساس می‌کنن. بویی که بیشترشون توصیف کردن یک همچین چیزیه:بویی مثل فلز داغ یا جوشکاری، گوشت کبابی سوخته، باروت سوخته و دود تند و تلخ. هنوز مشخص نیست عامل اصلی این بو چیه، اما چندتا تئوری جالب راجع بهش هست. مثلا ترکیبات PAHs که تو سرتاسر جهان پخش هستن و تو تشکیل شدن ستاره‌ها و سیارات نقش دارن. این ذرات توی فضا به لباس یا تجهیزات فضانوردها برخورد می‌کنن و بعد وقتی به محیط پرفشار و اکسیژن دار ایستگاه می‌رسن بخاطر واکنش‌های شیمیایی این بو رو می‌دن. چندتا تئوری دیگه هم هست مثل اکسیژن اتمی یا یونیزاسیون که اگه بگم خیلی طولانی می‌شه. @iincurabllle

تو سال ۱۹۷۷ ناسا میاد دوتا صفحه رکورد طلایی رو به دوتا فضا پیمای وویجر می‌چسبونه و این دوتا فضاپیما رو به فضا می‌فرسته. حالا چرا؟ اصلا محتویات این دوتا صفحه رکورد چی بوده و چرا فرستاده شده؟ درواقع محتویات داخل این رکورد شامل خیلی از چیزهایی هست که به زندگی انسان روی زمین مربوطه. حالا بخوام دقیق تر محتویاتش رو بگم؛ صدا و تصویر انواع حیوونا، طبیعت و.. قطعات موسیقی از فرهنگ‌ها، زبان‌‌ها و زمان‌های مختلف و.. حتی توش به ۵۶ یا ۵۵ زبان جهان سلام شده، از جمله فارسی که گفته:"درود بر ساکنان ماورای آسمان‌ها" و حتی این شعر از سعدی هم هست:"بنی آدم اعضای یک‌ پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار" اگر سرچ بکنی می‌تونی عکس‌هایی که توی رکورد‌ها قرار دارن یا آهنگ هاشون رو ببینی. @VelAris_ti

درواقع تلسکوپ‌هایی مثل جیمز وب یا هابل معمولا از نور مرئی (همون نوری که چشم ما‌ می‌بینه) استفاده نمی‌کنن. جیمز وب بیشتر با نور فروسرخ می‌بینه که ما اصلا طول موج‌هاش رو نمی‌بینیم و هابل هم بیشتر با فرابنفشه. پس وقتی داده‌ای از این تلسکوپ‌ها میاد، درواقع فقط اعداد و شدت نور در طول موج‌های مختلف هستن، نه تصاویر رنگی‌ای که ما تو اینترنت می‌بینیم. ناسا میاد چیکار می‌کنه؟ برای اینکه ما بتونیم این داده‌ هارو ببینیم و درک کنیم هر طول موج رو با یه رنگ مخصوص نشون می‌ده. مثلا فروسرخ نزدیک قرمزه، فروسرخ میانی نارنجیه، فرو سرخ دور آبیه. به این کار می‌گن "False color". یعنی چی؟ یعنی اون عکس‌های شگفت انگیزی که از فضا می‌بینیم اگر جلوی ما باشن نمی‌تونیم همچین چیزی رو ببینیم چون چشم‌ ما قابلیت دیدن طول موج‌های فروسرخ و فرابنفش رو نداره. @lotuspondd

خیلی خوشحال می‌شم وقتی اطلاعاتم با اطلاعات جواب داده می‌شه😭

و نه فقط تو نپتون و اورانوس بلکه تو زحل و مشتری هم ما همچین پدیده‌ای رو داریم و چون تو این دوتا سیاره گرانش قوی‌تره الماس‌ها زودتر به عمق میرسن و ذوب می‌شن و حتی این اتفاق ممکنه تو مشتری به مراتب بیشتر از نپتون باشه اما چون لایه‌های قابل مشاهده مشتری غبارآلودن شواهد سخت‌تر به دست میاد و اونجایی که به الماس مایع اشاره کردی واقعا جالبه چون یه جا خونده بودم تو یه سری تحقیقات آزمایشگاهی مثلا با استفاده از لیزرا و شبیه‌سازی فشار و دمای داخل این سیاره‌ها نشون داده شده که الماس می‌تونه در فشار چند میلیون اتمسفر به حالت مایع دربیاد بعد رفتارش شبیه آب بشه اینجا یه فرض به وجود میاد اینکه ممکنه هسته‌ی این سیاره‌ها یه لایه الماس مایع داشت باشه که دور یه هسته سنگی یا فلزی رو گرفته باشه بعد اینکه این الماس مایع دقیقا می‌تونه مثل چرخه آب، چرخه‌ی الماس داشته باشه یعنی اگه جریان‌های همرفتی قوی باشن بعضی از کریستال‌های الماس رو بالا میبرن به جایی که دما و فشار کمتره و الماس پایدار میمونه بعد دوباره سقوط میکنن من این فرض رو خیلی دوست دارم😭

هر از چندگاهی باید از این چالشا بذارم که یادم نره چقدر نجوم رو دوست دارم.