⁪⁬⁪⁪⁬⁮⁮⁮⁮ ⁪⁬⁪⁪⁬⁪‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

Open in Telegram

طرد شدن پایان نبود؛ آغازِ تاریک‌ترین فصلش بود.

The country is not specifiedThe category is not specified

325

Subscribers

+124 hours

-57 days

+330 days

102

Post views

~ 8224 hours

~ 12748 hours

31.38%

Engagement rate

~ 12

Posts per day

Ads index

beta

Posts Archive

324

روحی‌ست آرام و کم‌صدا که دردهایش را فریاد نمی‌زند، فقط آهسته‌تر از همیشه نفس می‌کشد تا کسی متوجه ترک‌هایش نشود.

324

قصه‌ی آدم‌هایی‌ست که میان ایستگاه‌ها و رفتن‌ها، حرف‌هایی را برای یکدیگر نوشته‌اند که شاید هیچ‌وقت به مقصد نرسند.

324

سبزیِ خاموشی‌ست که در میان زمستان هم ایستاده می‌ماند، انگار بعضی ریشه‌ها برای شکستن ساخته نشده‌اند.

324

شبیه افسانه‌ای‌ست برخاسته از دلِ مه و جنگل، جایی میان جادو و تاریکی که هر قدمش آدم را بیشتر در خودش فرو می‌برد.

324

شبی‌ست آرام زیر سقفِ ستاره‌ها، جایی که آدم می‌تواند تمام حرف‌های نگفته‌اش را به آسمان بسپارد و سبک‌تر به خواب برود.

324

صدایی‌ست که رفته، اما هنوز در گوشه‌های خاطره می‌پیچد؛ نه آن‌قدر نزدیک که لمسش کنی، نه آن‌قدر دور که فراموشش کنی.

324

ستاره‌ای‌ست که برای دیده‌شدن نمی‌درخشد، بلکه در گوشه‌ای از آسمانِ خودش می‌سوزد و رازِ نورش را برای کسی فاش نمی‌کند.

324

پوسته‌ای‌ست دورِ آدمی که آن‌قدر به سکوت پناه برده تا دیگر هیچ‌کس نفهمد پشت این دیوار، چه قلبِ شلوغی زندگی می‌کند.

324

آتشی‌ست که در سکوت می‌سوزد و پشت آن ظاهر آرام، چیزی را پنهان کرده که اگر شعله بکشد، دیگر چیزی از تاریکی باقی نمی‌گذارد.

324

جایی‌ست که تاریکی را به آزمایش می‌گذارند و از دلِ سکوت، چیزی می‌سازند که حتی مرگ هم جرئتِ نام بردنش را ندارد.

TED

324

جایی برای تمام حرف‌هایی‌ست که هنوز آن‌قدر بی‌نقص نشده‌اند که گفته شوند، اما آن‌قدر واقعی‌اند که نمی‌شود ننوشتشان.

324

عشق از جایی آغاز می‌شود که دو نفر تصمیم می‌گیرند به‌جای منتظر ماندن برای معجزه، خودشان اولین قدمِ آن باشند.

324

لطافتی‌ست پوشیده در حریرِ سکوت، مثل نوری که از پشت پرده می‌تابد و نمی‌گذارد تاریکی تمامِ تصویر را ببلعد.

324

میان روزمرگی‌هایی که بوی رفتن می‌دهند، رؤیایی قد می‌کشد که هرچه به آن نزدیک‌تر می‌شوی، بیشتر می‌فهمی برای رسیدن به فردا باید بخشی از امروزت را جا بگذاری.

324

تکه‌ای از زندگی‌ست که با کمی رنگ، کمی خیال و اندکی از خودش، از غروب‌های معمولی چیزی برای ماندن می‌سازد.

324

زندگی را شبیه یک بازی می‌بیند؛ پر از چالش‌هایی که قرار نیست همیشه برنده‌شان شوی، فقط باید جرئت کنی واردشان شوی.

324

گوشه‌ای کوچک و شیرین از جهان که قرار نیست چیزی را جدی بگیرد، جز لبخندی که می‌تواند حالِ یک روزِ بد را عوض کند.

324

برای آدم‌هایی‌ست که می‌دانند هنر فقط ساختنِ زیبایی نیست، گاهی تنها راهِ نجاتِ چیزی‌ست که درون آدم فریاد می‌زند.

324

شاید بعضی زخم‌ها با فراموشی خوب نشوند، اما می‌شود جایی آرام پیدا کرد که درد، برای چند لحظه صدایش را پایین بیاورد.

324

شبیه دختری‌ست که میان آشوبِ ذهنش هنوز عروسکِ کوچکی از رویا را در آغوش گرفته و نمی‌گذارد کودکی‌اش کاملا بمیرد.