᯽حُب᯽

«گاهی اوقات دلم می‌خواهد در تاریکی گم بشوم. از خودم می‌گریزم، از خودم که همیشه مایه‌ی آزار خودم بوده‌ام، از خودم که نمی‌دانم چه می‌کنم و چه می‌خواهم.» ‏

‏- از میان نامه‌ی فروغ فرخ‌زاد به پرویز شاپور.

«یا‌ أمانَ‌ الخائِفین» اى‌ پناہِ‌ بیمناکان...

«کجا می‌شود نشان گمشدگانی را گرفت که خودخواسته پیدا نمی‌شوند؟»

- رضا زاهد

کاش بدانید ‏دل آدمی چقدر می‌شکند ‏وقتی چشم‌اش دنبال کسی می‌گردد ‏امّا پیدایش نمی‌کند.

‏- جمال ثریا

ولی خب متاسفانه اینکارو کردم... و خیلی پشیمونم...

کاش واسم درس بشه که نباید بخاطر کسی از چیزی که علاقه دارم دست بکشم...

‏کاش ناشناخته می ماندند... ‏آدم هایی که فکر می کردیم بهترین اند ‏آن هایی که رو معرفتشان حساب کرده بودیم ‏کاش سر از کارشان در نمی اوردیم ‏آن روی سکه شان را نمی دیدیم..و ‏نقابشان را کنار نمی زدیم ‏کاش تصوراتمان را ‏اعتمادمان را آرامشمان را ‏خراب نمی کردیم...

من از جهان چه خواستم؟ کمی نشستن و به ماه و آسمان نگاه کردن و کمی دویدن و به قله‌های دورها رسیدن و کمی سکوت کردن و صدای کائنات را شنیدن و کمی از عشق گفتن و شنفتن و کمی رهایی و شُکوهِ آشنایی و کمی سفر... من از جهان چه خواستم؟ کمی خیالِ خوش، نه بیشتر...

_نرگس صرافیان

من میروم اما تو هم قدری به من اصرار کن حرفی بزن، چیزی بگو، کار مرا دشوار کن تردید دارم بعد من، با حسرتت خلوت کنی از چشمهایت خوانده ام ترسیده ای، اقرار کن هر چند گوشِ کوچه ها از گفتگوهامان پر است آن خاطراتِ مُرده را گردن نگیر انکار کن دنیای ما از هم جدا، دنیای سنگ و آینه ست این جمله را در آینه هی با خودت تکرار کن من سوختم تا ساختم، پای تو خود را باختم این دست دستِ آخر است، این دفعه تو ایثار کن بعد از جدایی زندگی خوابی شبیه مُردن است برگرد و دنیای مرا با این خبر بیدار کن #ریحانه_طاهری #شعر

:)))

«اللهم لا تأخذ يدك من قلوب عبيدك.» خدایا دستتو از روی قلبِ بنده‌هات برندار !(:

داشتم زندگیمو میکردم... عادت کرده بودم به دلتنگی و گریه های هر وعده.. یه روز دوستم گفت خودتو تو آینه دیدی؟! انگار به خودم اومدم،خودمو تو آینه دیدم؛ زیر چشام گود از بی خوابیا.. روی چشام پُف از گریه ها.. تن و بدنم سُست و بی جون از نخوردن ها... روحم داغون از فکر و خیالا.. قلبم.. از همه مهمتر قلبم؛ پوسیده بود،سفید شده بود، تو و خاطراتت اون گوشه داشتین خاک میخوردین...!!

گوشه‌ی دفترش خطاب به خودش نوشت: «اما عزیزِ من، لبخندهایت کجا رفته؟ چرا این‌قدر اندوهگینی؟ چرا چشم‌هایت این‌قدر خسته و غمگین است؟ چرا قلبت تا این حد شکسته است؟»