𝙀𝙜𝙤

در عمق انزوا و سکوتی سنگین که دیگر هیچ صدایی در آن طنین نمی‌اندازد، به جوانیِ از دست رفته‌ام و آینده‌ای مبهم که مثل مه پیش رویم گسترده شده فکر می‌کنم. دیگر هیچ چیز، حتی کوچک‌ترین جرقه‌ای، در دلم زنده نمی‌کند. مضطربم، خشمگینم و غمی چنان سنگین بر شانه‌ام نشسته که گویی دیگر توان لمس زندگی را ندارم؛ حتی اگر روزی همه‌چیز «درست» شود. این روزها، تنها چیزی که مرا به ادامهٔ این رنجِ بی‌پایان در این سرزمین وادار می‌کند، یک وعدهٔ درونی است: روزی قلم را بردارم و تمام خشمِ فروخورده‌ای را که مرا به این حال انداخته، بیرون بریزم. آن روز از بند این افکارِ اسارت‌بار رها می‌شوم و آنچه این سال‌ها بر ما گذشت را چنان به تصویر می‌کشم که قلمم هیچ رحمی به هیچ‌کدام‌شان نداشته باشد.

I can't sleep, it doesn't matter, I'm just getting more psyched. I'm okay

ازت بدم میاد بددد (به خودتون بگیرین)

غمی که دیروز به من دادی - (غمه فردای خودته)

شدنی میشه رفتنی می‌ره موندنی میمونه ولی کسی که خودشو زده به نفهمی هیچوقت نمیفهمه

وای وای وای

چقد بی‌تربیتی اخ اخ اخ