قصر آبی

خیلی وقت‌ها به ناپدید شدن فکر می‌کنم. یه جور آرامش عجیبی داره که جایی که هیچ‌کس هیچ انتظاری ازت نداره، یک زندگی رو از نو شروع کنی. نه خود گذشته‌ت، نه خانواده‌ت، نه آدم‌هایی که هنوز فکر می‌کنن همون آدم ده سال پیشی، هیچ‌کس ازت خبر نداشته باشه. فقط صبح توی یک شهر آروم بیدار بشی، خرید روزمره‌ت رو انجام بدی، در راه خونه آفتاب روی صورتت باشه، و هیچ‌کس لازم نباشه ازت بپرسه سکوتت برای چیه.

امیدوارم مثل افلیا مرگ زیبایی داشته باشم

«همه‌ش یک تناقضه؛ این‌که همیشه بین تنهایی و با بقیه بودن گیر می‌کنی، دلت می‌خواد عاشق بشی اما هم‌زمان ازش فاصله بگیری، همه‌چیز رو می‌خوای ولی در عین حال هیچ‌چیز نمی‌خوای.»

قلم اوسامو دازای جوریه که انگار داره با نزدیک ترین دوستش درد دل میکنه…و بنظرم این چیزیه که از بقیه ی نویسنده ها متمایزش کرده .