مُطاٰب؛

از برف کوهستان فقط سوزش به آبادی رسید من غصه‌ات را خورده‌ام بخت رقیبم شد سفید؛

خوش به حال بوته‌ی یاسی که در ایوان توست می‌تواند هر زمان دلتنگ شد بویَت کند؛

تو را به جانِ عزیزت؛ به "حالم خوب است"های من شک کن شک کن به این "چیزی نیست" ها "درست می شود" ها... در آغوشم بگیر و بگذار تا می توانم با خیال راحت خوب نباشم...🌱 ‌

بہ‌نام دلبر🫀/:

«امن» من چرا ناپیداست...

گفتم به دعا که چشم بد دور از تو؛ ای دوست مگر چشم‌ بدَت من بودم؟

تا نشستم بکشم حسرت چشمانش را خون به رگ‌های من و مغز مدادم نرسید؛

روسری فهمیده دارد صبر من سر می‌رود نم‌نم و با ناز هی دارد عقب‌تر می‌رود؛

کودتایی شده در من غزلی گُل کرده؛ گره‌ی روسری‌اش را نکند شُل کرده؟

گفتم:یه وقت با خودت نگفتی ما تو این سیاهی موهات غرق میشیمُ دیگه راه نجاتی واسمون باقی نمیمونه؟! خندیدُ گفت:خب منم همینو میخام دیگه.. میخام هیچ راه نجاتی نداشته باشی ازم، گفتم:کجای کاری بابا خیلی وقته دیگه راهی نداریم به جز تو، انگاری همه شکلِ تو شدن همه چیز شده تو تو صورتِ آدما دنبال شکل توام من خیلی وقته که دیگه از‌تو راه نجاتی ندارم جز آغوشت...🌱 ‌

بہ‌نامش‌🫀/:

این جهان‌بینی و این بینش است که نقش انسان را نشان می‌دهد. وقتی انسان دنیا را وسیع دید، دیگر در تنگنای یک مرحله نمی‌ماند! وقتی خودش را عظیم دید، به کم قانع نمی‌شود؛ وقتی دنیا را راه دید، سر راه نمی‌ماند. و در آخر؛ غم ها را نمیتوان کم کرد، باید خودت را زیاد کنی!

دل نیاز تو کند دل را اجابت میکنی...؟

با شانه شبی راهی زلفت شدم اما من گمشدمُ شانه پی کشف طلا رفت؛

دست‌هایت مرتع انگورهای نوبر است چون حلال من نشد باشد حرام دیگری؛

تا شراب ارمنی دارد دو چشمت ای صنم دائم الخمرترین شاعر چشمانت منم؛

گفتم بده از کنج لبت بوسه و گفتا ترسم سر پیری مرض قند بگیری؛

عطر پرتقال میگیرد نفسم از تو که میگویم نارنجی میشود دنیایم تو را که میبینـم ۅ تو بکر ترین منظره‌ای مثل درخت پرتقالی که در پاییز به بار نشسته باشـد! پر از بوسیه.. پر از دوستت دارم...🌱 ‌

بہ‌نام‌چـــشمــــــٰانت🫀/:

ای کاش نریزد بهم آرامش ِروحت من بند دلم بر رگ اعصاب تو بند است؛