پښتو شعرونه

ګوندې وي چې په نغمو کې دې په کار شم که بې تاره وې سِتاره چې دې تار شم دعاګانې راپسې دي هسې نه چې په پاخه عمر د خامې جلکۍ یار شم بیماران که د آنارو په ارمان دي زه دې ستا په آناري موسکا بیمار شم لکه دوې غبرګې سندرې سره ګډې کاشکې داسې غاړه وتی له نګار شم ما مې سره اوښان په شينو ورېښمو بار دي دمه ګیر به هم د شنو بنګړو په ښار شم خدایه تږو ته مې ته اوبه اوبه کړې سړیچنو ته دې ښه تازه انګار شم د کاروان غزله میره د لنډیو یوې ښکلې وې چې زه به یکه زار شم *پیرمحمد کاروان*

په ترازو دي په رجه او په شاول جوړ دي دا بعضې ښکلي داسې ښکلي لکه ګل جوړ دي احمد رشاد بهزاد

هیلې به مې سترې کړمه، ځه ته خو یې ګوره هر غم به دې لرې کړمه، ځه ته خو یې ګوره زده به کړم الوت، ستا له بې ننګې مینې ګوره خلاصې به ورزې کړمه، ځه ته خو یې ګوره زه که یې پاچا کړمه، نو ټولې نازوومه نجونې به رهبرې کړمه، ځه ته خو یې ګوره زه به دې د تللو ماتم دغه ډول نمانځم نشر به سندرې کړمه، ځه ته خو یې ګوره ویې ویل عصمته! د بڼو لښکرې راغلې سترګې به جنجرې کړمه، ځه ته خو یې ګوره *عصمت الله خاورين*

نو جانان خو بې دلیله هم پوهیږي چې وهلم دې په لاس به دې وهلم ته به هم راسره لږ لږ خوږیدلې څه چې زه ستا په ګوذار احساسومه ته به هم له دې احساسه خبریدلې چې سزا دې راکوله محبته زما جرم به دې هم راته خودلو ما به خپله صفايي درته کوله ستا باور پرې که راتلو که نه راتللو چې رښتیا دي هغه هسې هم رښتیا دي ستا منلو نه منلو باندې نه ده د اعلان لپاره اف کول هم بس دي پورته بام ته په ختلو باندې نده دلیلونه د پردو لپاره ښه وي خپله ځان خو بی دلیله هم پوهیږي دا چې چوپ درته ولاړ یم محبته نو جانان خو بی دلیله هم پوهیږي *سید شاه سعود*

ژوند څه زهر شو څه شعر او شوګیرې شو ما نه بَل سیګرټ په ګوتو کې ایرې شو تمامېږمه سفر مې نهایي دی ټول بدن مې په مثال د هدیرې شو یو کس راغی، ټول را ټول یې کړم له ټولو بیا بیخي د نابلدې سیارې شو زړه مې ستا تر منګول راوړ خو نیمګړی دا ګلاب په خپل ګلدان ذرې ذرې شو کوم شمال ته دې تازه زخم نیولی؟ کوم ځنګل را مست د چا په اشارې شو؟ #بشیر_باران Click: Mohammad Karim Saleh

*باسواده لېونى* باران مخونو نه مچکې اخلي او زه په کور ناست يم، لاسونه مروړم نور زيارتونو ته ځي، يار ترې غواړي زه ستا په گور ناست يم، لاسونه مروړم ستا تصويرونه مې ترې وخوړل ټول نور دېوالونه خوړل کېږي رانه لعنت! په ياد په حافظه مې لعنت! سترگې دې ورځ په ورځ هېرېږي رانه باد کړکۍ پورې کړه بندي يې کړمه د ميکاييل هم په ما زړه نه سوزي هره ورځ ځان راښايي، مرگ راښايي د عزراييل هم په ما زړه نه سوزي پښې مې مخکې له ما منډې وهي د لومړني ملاقات ځاى لټوي ما به چې تاته ترې گلونه پېرل سترگې مې څري ها سړى لټوي سيند خو آبشار په سمندر بدل کړ زمونږ کيسې ته يو څوک پاى ومومئ؟ دا کيسه روغ سړى ليکلى نشي يو باسواده لېونى ومومئ يو اهلِ دِل په تمام ښار کې نشته چې زړه مې تش کړم ورته وژاړمه ستوريه! دېوال به څه زړه سوى ولري! ناا دېوالونو ته خو نه ژاړمه! *ستوری عبدالرحيمزی*

غزل چې پخوا څه رقم وې هغسې نه يې زه پوهېږم چې په ما پسې خپه يې ځان ته څنګه سزاګانې ورکوې او عجيبه ده ما ته څنګه په توبه يې معرفت دې له کالونو وروسته وکړ ما وې ما لپاره اوس هم هماغه يې زړه دې چوي که پاتې کېږي درته وايم ته زما د رڼا شوي ژوند تياره يې اوس په هر څه پښېمانه راته ښکاري اوس چې څه رقم ته يې دغسې ښه يې وضاحت به سره نه کوو يو بل ته زه خيبر يمه خو ته څه خبر څه يې خيبر روښان دوستوخېل

تنهايي ده او د اوړي ماښامی دی مخامخ راته ګروپونه لګېدلي زړه مې څړيکې کوي ته راسره نه يې او په مالګو مې زخمونه لګېدلي تنهايي ده او د اوړي ماښامی دی ستا د يخې غاړې زښت ارمان لرمه تليفون مې دا دوه ساته کېږي بند دی او په اوښکو باندې لوند ګرېوان لرمه تنهايي ده او د اوړي ماښامی دی شاوخوا ته مې مرغۍ سندرې وايي زه کرار يوې چوکۍ کې غلی ناست يم دوی زما په بېوسۍ سندرې وايي تنهايي ده او د اوړي ماښامی دی وچې شوې مې دې ګوتې په بندو کې ستا د نشتون درد مې تاو دی له څرمنې وړه کۍ تيږې غورځُومه په اوبو کې تنهايي ده او د اوړي ماښامی دی شبو! زړه مې نن دی ته مې وې په خواکې تا زما په ولي سر ايښی و ښه ډېر ما دې زلفې لوبولې وې هوا کې تنهايي ده او د اوړي ماښامی دی مخامخ راته ګروپونه لګېدلي زړه مې څړيکې کوي ته راسره نه يې او په مالګو مې زخمونه لګېدلي