hollow

یاد گرفتم با تو دور بودن در اوج نزدیکی رو

تهران تورو برمیگردونه به من

دلتنگ لحظه هایی ام که به موقع خودش دعا میکردم زودتر بگذرن

اما همه اینها روزی به پایان می‌رسد عزیزم در تاریک‌ترین شب در انتهای کوچه بن‌بست روی دیوار گلی گلِ یاسی می‌شکفد

آدم دلش میخواد یه چایی بریزه بشینه کنارتون و براتون بگه که چقدر زندگی این اواخر سخت گذشت.

اونقدر یک ساعت درس خوندن برام سخت شده که باورم نمیشه یه روزی چهارده ساعت درس خوندم.

باز از نو گل خواهیم داد در این جهان رنگ‌مُرده.

و در تمام روز خندیدم بدون لحظه ای کج خلقی اما شب این سکوت تنها نام تو را فریاد میزند و غم تو با وجود هر خنده ای که بر لبم می نشیند همچنان در دلم زنده میماند. - ۲ اسفند ۱۴۰۴-🖤

- اواخر

تو. واژه ای پر از معنی قلمی رنگین بر روی صحنه سیاه و سفید روزها. در سختی های زندگی‌ام متولد شدی خودت درد شدی، درمانم شدی بار ها خنده ام شدی، زمانی تمام دردم شدی هر حسی را با تو چشیدم در این روزها ترس دیگر ندیدنت روزهایی که برایت اشک ریختم و روزهایی که تو تنها لبخند بر لب بودی. همیشه با تشبیه تو را وصف کردم اما الان نمی‌توانم تو را در تشبیهاتی عامیانه بگنجانم فقط می‌گویم که تو چقدر برایم زیبا بودی سکوت شب ها را شکستی غم ها را شستی بر روی تجربه هایم مهر مشترک زدی و به هر چیزی معنایی جدید دادی مانند لحظه هایی میان خیال و واقعیت هستی همچون رازی هستی که نمی‌خواهم کشف شوی، رازی که بی پایان بودن مرا در حضور تو آشکار خواهد کرد نمی‌دانم چه بگویم هیچوقت نتوانستم به درستی احساسی را که دارم بیان کنم شاید این عشق انقدر دور از ذهن است که برای توصیفش باید جهان را زیر سوال برم اما او همچنان در وجودم ادامه دار خواهد بود، بی خبر از اینکه چقدر دوستت دارم، بی خبر از اینکه چقدر هر نفسی که میکشم تو را به زبان می آورد. تنها این را میدانم که زندگی همراه تو بوی مرگ نمی‌دهد زندگی با تو شاید غم هم داشته باشد این واقعیت است عزیزم که ما حتی در بغل همدیگر صدای بلند کوچه و خیابان را می‌شنویم اما باز هم مانند پناهی هستی که می تواند مرا به روزی دیگر برساند زندگی با تو واقعا بوی زندگی میدهد چه غم، چه شاد.

🖤‌