hollow

در نقطه ای گرفتار شده‌ام که تمام عزیزانم مدت هاست او را پشت سر گذاشته‌اند و انقدر دور شده‌اند که دیگر در این مکان جز خودم کسی را نمی‌بینم.

- ۲۱ بهمن ماه سال ۱۴۰۴

از آخرین اردوی دوران مدرسه برگشتیم.

به آیندگان بگو که شبِ ما چقدر شب بود و روز و روزگارِ ما چگونه مُرد و پیکر رویاباخته‌‌ی ما در کدام دَره یا پستو پرت شد، رها شد، لگد شد.

گیریم خنجر حرف تو بر پهلوی باورها نشست نوشدارویی شرابی شیونی شعری به کارش میکنیم دل که چرکین شد چکارش می‌کنیم؟

این روز‌ها بیشتر از همیشه میتونم زندگیم رو با این کلمه تعریف کنم.

توی این مدت که به چنل دسترسی نداشتم خیلی سعی کردم از حالم بنویسم تا بعدا باهاتون به اشتراک بزارم. اما الان با وجود مدت زمان کوتاهی که وصل شدم چیزهایی دیدم و شنیدم که قدرت نوشتن به قلم همیشگی رو ازم میگیره. چنل‌هایی داشتم که آدم هاش پر از امید به زندگی و علاقه به جزئیات روزمره بودن و الان در بین ما نیستن. افرادی که قراره هیچوقت دیگه با اون‌ها ارتباط نداشته باشیم و عکس های زیبایی که از خودشون و روزشون توی چنل شون میزارن رو نبینیم و نوتیف هایی که دیگه هیچوقت از طرف یک سری افراد برای ما نمیاد. شاید بار اولی هست که من خیلی خودمونی دارم اینجا صحبت میکنم، چون نمیدونم واقعا چطوری و با چه بیانی این سنگینی که برای همه ما الان وجود داره رو توضیح بدم.. فقط میتونم بگم، این غم و عزیزهای رها شده هیچوقت از یاد ما نمی‌روند.

امیدوارم حال همگی‌تون خوب باشه.

در تاریخ این روزها را می‌نویسند اما این را تنها در تاریخ مشترک خودمان از طرف من بنویس: اگر زندگی به گونه ای پیش رفت که هر یک از ما دیگر نتوانستیم همدیگر را ببینیم این را بدان عزیزم. من در روزهایی که غم در دل همه‌مان بود، در روزهایی که ستارگانی دنباله دار بر آسمان کشورمان بود، در روزهایی که صداهایی مهیب در کوچه و خیابان شهرهایمان می‌پیچید من قبل از خودم، به فکر تو بودم عزیزم. - ۱۸ دی ماه سال ۱۴۰۴

و تمام این تحمل برای یک نفسِ بی دغدغه بود

ایران، این روزها شبی‌ست که طولانی شده نه آنقدر تاریک که امید ما را ببلعد و نه آنقدر روشن که درد ما راپنهان کند نه تاریکی اش جرات خاموش کردن را دارد نه روشنایی اش توان نجات همه چیز در تعلیق است درد، امید، و فردایی که هنوز نامش را صدا می‌زنند.

🎄.

Yearn