یادداشت‌ها

“بیا نقش‌های‌مان را عوض کنیم؛ تو انتظار بکش و من دیگر برنمی‌گردم!”

“I never ask for help, but I remember who offered!”

“فهمیدم که بله! آدم می‌تواند هم‌زمان به پیشرفت و حرکت به جلو، و رفتن به کوه و دیگر برنگشتن فکر کند.”

روبه‌روی آینه می‌ایستم و آینه سعی می‌کند سعی می‌کند سعی می‌کند از این‌همه خرابه چهره بسازد -گروس عبدالملکیان

“ولی عزیزم؛ کاش می‌دانستی آدمی که درحال گریختن از خویش است، به تو پناه نمی‌دهد!”

از اینجا که منم !

…

بزرگسالی باید همین باشد، همین که دیگر هیچکس نمی‌تواند تو را نه آن‌چنان بیازارد که بخواهی بمیری، نه آن‌چنان خوشحال کند که بخواهی پرواز کنی.

“بیهوده‌ترین کار لذت‌بخش دنیا، باز کردن درِ یخچال، نگاه کردن به داخل و دوباره بسته کردن آن است.”

نمی‌دانم والا، شاید واقعا maybe in another life.

راجع به درگیری‌های ذهنی‌ام، کف اتاقم دراز کشیدم، پایِ راستم را تکان دادم و به سقف خیره ماندم.

۱۹ فبروری، ۲۰۲۶ “لحظه‌یی خوشحال و امیدوار بود، لحظه‌یی دیگر ناامید و غمگین. قصه‌هایی در ناخودآگاهش در حال آغاز و پایان بود؛ بی‌آنکه بداند.”

اینطور قربانی دادن‌ها را دوست دارم، چون تهش خوش‌آیند است؛ شطرنج‌بازها می‌دانند چه می‌گویم!

مثل «مورسو» بودم؛ آفتاب داغ‌تر از احساساتم بود و دنیا از من انتظار گریه‌ای داشت که بلد نبودم.

دست آدم نیست، هی برمیگردی به اون لحظه‌ی قبل از فاجعه و عاجزانه میخوای یه کار دیگه‌ای بکنی، یه تصمیم دیگه‌ای بگیری، توی سرت مدام میخوای جلوی اتفاق قبلا افتاده رو بگیری و نمیشه، و اینجوری مدام توی خلوتت هم شکست میخوری

تلگرام هر چندوقت بعد یکبار: مطمین هستی این شماره از خودت است؟

“و منی که به‌پای خودم پیر شدم!”