ᴹᵉᵗᵃˡ ¹²⁰ ᴰᵃʸˢ ⁱⁿ ᵀᵃᵇʳⁱᶻ

امروز روز جهانی اورتینکرهاست. @RegaPlus

برایت نمینویسم ک دلتنگم اما به ترانه‌ای ک تورا یادم می‌آورد بار ها تا صبح گوش میکنم.

سی و شش درصد چشمان تو عسل است مابقی قهوه و فنجان و شراب و غزل است.

آویزون شدم از بالکن، کف پام سرد، دستام شل، بهم می‌گه بپر ولی من قبل اینکه بسپارم خاطرات‌و به باد می‌مالم پوز همه ظالما رو به خاک

مَرا در کودکی شوق دِگَر بود خیالم زین حوادِث بی‌خَبَر بود

نمی‌دانم بادها از کجا می‌آیند ، ب کجا می‌روند اما به موهایت ک می‌رسند ، تا همیشه راهشان را گم می‌کنند.

دوست داشتن را در چشمانی جست و‌ جو کن که حتا وقتی بسته است رویای تورا میبیند.

گفتم ک مرا از یاد نبر ؛ گفتا ک در یادی مگر.

دلم می‌خواست خانه‌ات باشم ، ک از خستگی‌هایت به من برگردی.

شب‌ها بیشتر دوستت دارم ، چشمانم را ک میبندم بیشتر در خیالم راه میروی.

در رَگ‌های من بجای خون ، فکر و خیال او جاریست.

از زبان شخصی که روزهایش را به سختی ادامه می‌دهد مدتی‌ست حس می‌کنم با چیزی فراتر از توانم درگیر بوده‌ام... انگار کِسالتی عمیق دارم‌. کِسالتی ناشی از هرروز جنگیدن با خود ، و بارها شِکست خوردن از خود. این روزها زندگی طوری میگذرد که حتی بی‌هیچ حادثه تلخی ، می‌شود سال‌ها غمگین ماند. شاید اَشکی نریزم و وانمود کنم همه چیز عادی‌ست ، شاید قَدم‌هایم را ادامه دهم ، اما در دِل ، زخمی جانسوز را حمل می‌کنم و نقابی از بی‌خیالی به چهره زده‌ام. تَنَم پُر از زخم است ، اما هنوز ایستاده‌ام ، و اما زخم‌هایم روزی از درد به یادگاری بدل خواهد شد ، و آنچه باقی می‌ماند نه رَنج ، بلکه قدرتی‌ست ک از دِل رَنج‌هایم جوانه زده...

آدمیزاده دیگه، بالاخره روی یه سری حرفا حساب باز میکنه.

از تموم حرکت‌های بعدیم وحشت دارم، چون سابقه‌ی سورپرایز کردن من توسط خودم خیلی زیاده.