Fremde

"به تمام خستگان جهان: باشد که اشک بعدی شما اشک شوق باشد."

„Viel Lärm um nichts“ (im Original "Much Ado About Nothing") ist eine Komödie von William Shakespeare, die vermutlich um 1598/99 geschrieben wurde. Das Stück ist eine der bekanntesten und meistgespielten Komödien Shakespeares und thematisiert Liebe, Täuschung, Missverständnisse und Intrigen in einem humorvollen Rahmen. Merkmale: 1. Doppelte Handlung: Das Stück enthält mehrere Handlungsebenen, die miteinander verwoben sind. Während die „ernsthafte“ Geschichte von Claudio und Hero Konflikte enthält, sorgt der subversiv-komische Handlungsstrang zwischen Benedikt und Beatrice für Leichtigkeit. 2. Charaktere: Die Charaktere sind vielfältig und vielschichtig. Benedikt und Beatrice sind für ihre scharfen, witzigen Dialoge bekannt, während Claudio und Hero eine mehr traditionelle romantische Beziehung verkörpern. 3. Witz und Wortspiel: Shakespeare verwendet cleveren Sprachwitz und Wortspiele, um Humor und Charakterentwicklung zu fördern. Der Dialog zwischen Benedikt und Beatrice ist besonders reich an Spott und Ironie. 4. Themen: Zu den zentralen Themen des Stücks gehören die Natur der Liebe, die Frage der Loyalität und das Missverständnis. Auch Themen wie Ehre, gesellschaftliche Erwartungen und der Umgang mit dem öffentlichen Ansehen werden behandelt. 5. Festliche Atmosphäre: Das Stück spielt häufig mit dem Gedanken von Festen, Hochzeiten und Feierlichkeiten, getragen von einem optimistischen und versöhnlichen Ton, der das Publikum in seinen Bann zieht. Insgesamt ist „Viel Lärm um nichts“ ein zeitloses Stück, das die menschliche Natur und die Herausforderungen der Liebe auf humorvolle und tiefgründige Weise erkundet und bis heute in Theatern weltweit aufgeführt wird. «هیاهوی بسیار برای هیچ» کمدی‌ای از ویلیام شکسپیر است که احتمالاً حدود سال‌های ۱۵۹۸/۹۹ نوشته شده است. این نمایشنامه یکی از مشهورترین و پراجراترین کمدی‌های شکسپیر است و عشق، فریب، سوءتفاهم و دسیسه را در چارچوبی طنزآمیز بررسی می‌کند. ویژگی‌ها: ۱. طرح دوگانه: این نمایشنامه شامل چندین خط داستانی در هم تنیده است. در حالی که داستان «جدی» کلودیو و هیرو شامل کشمکش است، خط داستانی خرابکارانه و کمیک بین بندیکت و بئاتریس، نشاط و سرزندگی را فراهم می‌کند. ۲. شخصیت‌ها: شخصیت‌ها متنوع و پیچیده هستند. بندیکت و بئاتریس به خاطر دیالوگ‌های تیز و شوخ‌طبعانه‌شان شناخته می‌شوند، در حالی که کلودیو و هیرو تجسم یک رابطه عاشقانه سنتی‌تر هستند. ۳. شوخ‌طبعی و بازی با کلمات: شکسپیر از شوخ‌طبعی هوشمندانه و بازی با کلمات برای ترویج طنز و توسعه شخصیت استفاده می‌کند. گفتگوی بین بندیکت و بئاتریس به ویژه سرشار از تمسخر و کنایه است. ۴. مضامین: مضامین اصلی نمایشنامه شامل ماهیت عشق، مسئله وفاداری و سوءتفاهم است. مضامینی مانند آبرو، انتظارات اجتماعی و برخورد با وجهه عمومی نیز مورد توجه قرار می‌گیرند. ۵. فضای جشن و سرور: این نمایش اغلب با ایده جشنواره‌ها، عروسی‌ها و جشن‌ها بازی می‌کند و با لحنی خوش‌بینانه و آشتی‌جویانه مخاطب را مجذوب خود می‌کند. در مجموع، «هیاهوی بسیار برای هیچ» نمایشی جاودانه است که طبیعت انسان و چالش‌های عشق را به شیوه‌ای طنزآمیز و عمیق بررسی می‌کند و هنوز هم در تئاترهای سراسر جهان اجرا می‌شود. #Literatur@FremdeIsHere

Much Ado About Nothing by William Shakespeare.

هرگز نباید تصور کرد که هر درد و رنجی به نوروز و بیماری عصبی منجر می‌شود، بلکه برعکس درد و رنج می‌تواند سکوی پرتابی برای رشد و پیشرفت باشد، به ویژه چنانچه از ناکامی وجودی ناشی شده باشد. 📚انسان در جست‌وجوی معنا ویکتور فرانکل

süß.

«در تمام دنیا هیچ شیوهٔ زندگی‌ای بهتر از این وجود ندارد که پیاده در قصر دنیا سیاحت کنی، راه بروی، برقصی، آواز بخوانی، و بخوانی؛ کتاب زندگی را بخوانی.» 📚شکسپیر و شرکا جرمی مرسر

Septemberabend.

"No beauty without intelligence."

Wie wichtig ist dir das Lesen von Büchern? Ich:

امید زیباترین مادهٔ مخدر است. 📚کتاب شکسپیر و شرکا حرمی مرسر

"در واقع وجه مشترک را با ناپلئون داشتند که همواره فکر می‌کردند جایی که همه ی مردم دنیا شکست می‌خورند، آنها موفق می‌شوند."

anders.

„Die Kapitulation Granadas“ von Francisco Pradilla Ortiz ist ein historisches Gemälde, das 1880 fertiggestellt wurde und heute in der Sammlung des Museo del Prado in Madrid zu finden ist. Es thematisiert den entscheidenden Moment der Kapitulation von Granada im Jahr 1492, als die Stadt, das letzte Königreich der maurischen Herrschaft in Spanien, an die Katholischen Könige Ferdinand II. von Aragon und Isabella I. von Kastilien fiel. Das Bild zeigt eine dramatische Szene, in der der maurische Führer Boabdil, der letzte Sultans von Granada, zusammen mit seiner Gefolgschaft im Moment der Kapitulation steht. Die Emotionen sind hoch, und das Gemälde fängt den Konflikt zwischen den siegreichen christlichen Monarchen und den besiegten Mauren ein. Pradilla Ortiz hat die Figuren mit großer Detailverliebtheit und Lebendigkeit dargestellt. Die Kleidung ist historisch genau wiedergegeben und trägt zur Authentizität der Szene bei. Die Komposition des Gemäldes steht im Zeichen von Ehrfurcht und Trauer, wobei die Gestik und Mimik der Figuren eine intensive emotionale Tiefe vermittelt. Während Boabdil seinen Segen geben muss, ist die Reaktion seiner Gefolgsleute und der Umstehenden von Trauer und Resignation geprägt. Das Gemälde wird oft als ein nationales Symbol betrachtet, das die spanische Identität und Geschichte thematisiert. Pradilla Ortiz gelingt es, nicht nur den historischen Moment festzuhalten, sondern auch die tiefen Gefühle, die mit diesem einschneidenden Ereignis verbunden sind. Das Gemälde ist ein Beispiel für die akademische Malerei des 19. Jahrhunderts, geprägt von einer Kombination aus dramatischem Realismus und romantischer Ausdruckskraft. «تسلیم غرناطه» اثر فرانسیسکو پرادیلا اورتیز، یک نقاشی تاریخی است که در سال ۱۸۸۰ تکمیل شد و اکنون بخشی از مجموعه موزه دل پرادو در مادرید است. این نقاشی لحظه سرنوشت‌ساز تسلیم غرناطه در سال ۱۴۹۲ را به تصویر می‌کشد، زمانی که این شهر، آخرین پادشاهی حکومت مورها در اسپانیا، به دست پادشاهان کاتولیک فردیناند دوم آراگون و ایزابلای اول کاستیا افتاد. این نقاشی صحنه‌ای دراماتیک را به تصویر می‌کشد که در آن بوعبدیل، رهبر مورها، آخرین سلطان غرناطه، در لحظه تسلیم در کنار پیروانش ایستاده است. احساسات به اوج خود می‌رسد و نقاشی، درگیری بین پادشاهان مسیحی پیروز و مورهای شکست‌خورده را به تصویر می‌کشد. پرادیلا اورتیز چهره‌ها را با توجه فراوان به جزئیات و وضوح به تصویر کشیده است. لباس‌ها از نظر تاریخی دقیق هستند و به اصالت صحنه کمک می‌کنند. ترکیب‌بندی نقاشی با حیرت و اندوه مشخص می‌شود و حرکات و حالات چهره‌ها عمق عاطفی شدیدی را منتقل می‌کنند. در حالی که بوعبدیل مجبور به دعای خیر می‌شود، واکنش پیروان و تماشاگرانش با غم و اندوه و تسلیم مشخص می‌شود. این نقاشی اغلب به عنوان نمادی ملی در نظر گرفته می‌شود که به هویت و تاریخ اسپانیا می‌پردازد. پرادیلا اورتیز نه تنها در به تصویر کشیدن این لحظه تاریخی، بلکه در به تصویر کشیدن احساسات عمیق مرتبط با این رویداد مهم نیز موفق بوده است. این نقاشی نمونه‌ای از نقاشی آکادمیک قرن نوزدهم است که با ترکیبی از رئالیسم دراماتیک و بیان رمانتیک مشخص می‌شود. #Kunst@FremdeIsHere

The surrender of Granada to Francisco Pradia Ortiz_1882

از آن، زمانه به ما ایستادگی آموخت که تا ز پای نیفتیم، تا که پا و سریست پروین اعتصامی

"به جای عدالت، شرارت بود و در عوض پرهیزکاری، شرارت بیش تر... اما خداوند همه را قضاوت خواهد کرد، هم پرهیزکار و هم شرور را. خداوند هردو آنها را قضاوت خواهد کرد؛ زیرا که برای هر نیتی زمانی است و برای هر عملی وقتی."