کولیآنا🃏'

اضمحلال... مثل آیینه‌ای ترک‌خورده که هر تکه، تصویری متفاوت از خودم را نشان می‌دهد.

فلک در خاک می‌غلتید از شرم سرافرازی اگر می‌دید معراجِ زِ پا افتادن ما را

let the sky fall

انقد به دیوار مشت زدم لقِ دستم

تنها و بی‌وزن

به بوی سرب سرفه هایم گوش نده به ضماد چرک زده‌ام منگر چشمانم را لمس نکن [حال ما خوب است و تعریفی نمی‌کنیم که به اغراق نیانجامد] چرا که مرا نعش قبر هم کنند گر چه کفنی و تابوتی هم باقی نمانده باشد، بوی تو را با خود دارم؛ از لخته‌ی خون زخم هایم جوانه می‌روید و کاسه‌ی چشمانم گلدانی می‌شود خُرد که با دستان نحیفت زخم هایمان را در آن بکاری. با اشک هایت بپرورش که ریشه های این جوانه در انتها به استخوان هایم ختم می‌شود؛ باشد که شاید اشک هایت آب حیاتی شد تا این روح زوار در رفته در جهانِ تو جاودان بماند. بر سر مزارم که می‌آیی رنگين بپوش، زیرا که رنگين کمان را گدایی نمی‌کنیم زمانی که تمام شب از آن ماست. به یاد داری ما سیاهی پر لعابی بودیم که نظیر نداشت؟ من نیز در این خلاء و تاریکی قدرت بیشتری میگیرم تا با خدای سفید نزاع کرده تا حاصل این مشاجره بار دیگر تورا تماشا کردن باشد؛ مبارزه با عدم هنگامی که معنا تو باشی حریف می‌طلبد. گر بر سر مزارم آمدی بخند، گر چه که می‌دانم خنده‌هایمان آبستن بغض های کهنه‌ایست که هرگز متولد نشد. غم زده نباش که آسمان ها را از ما انکار نکرده‌اند با اینکه هر دوی ما خوب می‌دانیم قعر این آسمانِ بیکرانِ وامانده چقدر برایمان کوچک و ناچیز است. ای عزیز مدت های طولانی، گر چه دستانم در خاک است و از لمس تو عاجز، اما بدان که یک روح بالا تر از لمسِ ما ایستاده که از تماشایت دست نخواهد کشید. امضا

کیانا