کولیآنا🃏'

و قسم به عدم که ما معنا را نبش قبر کردیم و چیزی جز جنازه خداوند ندیدیم -کیآ

ز گهواره تا گور زور است و زور خداوندِ زورا ! در افتی به گور

گل سرخ باغچه بودی حالا یک هرزه گیاهی

بی‌واژه می‌سرورم تو را باید

شب خزان، صبح مثنوی

باد در تارهای سیاهت شیهه می‌کشد و من، مصلوب این حماسه‌ی سرکشم؛ جایی که موهایت پیوند جنون را می‌بافد، و چشمانِ ببرت،فاتحانه مرگ شاعر را تماشا می‌کند.

هویت نخ نما و ما پیِ نخ و سوزنِ شناخت

کدامین گناه را مرتکب شده‌ام که زندگی این چنین حلالم نمی‌کند

-کیا

چه هولناک دالانی دارم