broken mind

در زیر سایه‌ی مژه‌ات خوابم آرزوست.

آنجا که دوستم داشتی، سعی می‌کردی چه کسی را فراموش کنی؟

از جسم در حال مرگم، رُز آبی خواهد رویید و من باز جوانه می‌زنم؛ این جاودانگی من است.

چه خاطراتیییی😭😭

گوهرِ ماه به گیسوان شب آویخته شده بود، در آن شب مهتاب تو بودی. چشم‌هایت آینه‌ی ماه بود و دست‌هایت غربت شب را داشت. تو نقش صدشب را در نگاهت داشتی، چشم‌های مشکی تو جور دیگری بر شب‌هایم نقش شعر می‌زد.

دلیل خلقتم چیزی نبود جز این‌که عابد موج موهایت بشوم؛ تو را در سینه حبس کنم و تا اَبد مات عطر تنت بمانم.

تو با من، تو در من، هر لحظه شروع می‌شوی، نه قبل من، نه بعد من، تو اکنون منی.

خسرو شکیبایی

میبوسمت از دور