بتمن در نخلستان 🌴

متنفرم وقتی یکی که خودش داره یه زندگی‌ای رو می‌کنه که من نمی‌خوام، شروع می‌کنه به من میگه چطور ⁠زندگی کنم.

زندگی انقدر جدی شد که مهارتم توی کال آف دیوتی رو از دست دادم.

زندگی انقدر جدی شد که دیگه از گوشیم برای سرگرمی استفاده نمی‌کنم، فقط برای اینکه حواسمو پرت کنم ازش استفاده می‌کنم.

زندگی انقدر جدی شد که مهارت خوابیدنم رو از دست دادم.

وقتی می‌فهمی برای آدمای قدرنشناسی که هیچ‌کدوم از کارات رو قدر ندونستن، چقدر مایه گذاشتی، یهو همه‌چی چندشت میشه.

سهم من از ⁠بزرگسالی اینه که دیگه وسواس ندارم حتماً بهم سلام کنن. اصلاً نمی‌خوام باهام حرف بزنی

از بین همه‌ی آدمایی که از دست دادم، بیشتر از همه دلم برای اون نسخه‌ی شادِ خودم تنگ شده.

آخرش همه‌ی راه‌ها دوباره به تنهایی و منزوی شدن ختم می‌شن.

‏خیلی جالبه که انسان در بزرگ‌سالی قلق‌های خودشو در مواجهه با جهان یاد می‌گیره. : مشتعلعشقعلی

این پستمو خیلی دوست داشتم نسبت به بقیه پستام>

هر چه‌قدر سنم که بالا می‌ره زندگی جدی‌تر می‌شه و من ناتوان‌تر و خسته‌تر.

سوپر پاور بزرگسالی اینه که می‌پذیری بعضی چیزا درست نمی‌شن.

‏وقتی تنها زندگی می‌کنی، تازه می‌فهمی بزرگ‌ترین لطفی که مادرت بهت می‌کرده، غذا پختن نبوده؛ «فکر کردن به این‌که چی بپزم» بوده. : اگنس‌گِرِی

زیادی اعتماد می‌کنم، زیادی باور می‌کنم، زیادی ضربه می‌خورم.

ری‌اکت نهنگ بزارید برای تبریک

روز جهانی بتمن رو به خودم و همه بتمن‌نماها تبریک میگم.

‏به اُمید نابودی تمام تابستان‌های تاریخ. : چاهار

‏دیگه انرژی لازم برای دوستی های بی معنی، تعاملات اجباری و مکالمات غیر ضروری رو ندارم. : Mary jane