مکتوباتِ زن آقا...☫

ای پاره پاره تن به رضا میسپارمت..

اگه میشد کسی برا کسی بمیره؛ من برای تو میمردم.

اگه میشد کسی جای کسی بمیره؛ من به جای تو میمردم.

تنها رانتی که فرزندان رهبر شهید در این سالها ازش بهره بردند حضور در صف اول نماز بر پیکر پدر شهیدشان بود.

نماز پسر بر پیکرِ پدر.

اول به مدينه، مصطفی را صلوات دوم به نجف، شیرِخدا را صلوات در كربلا و بلا بـه شمر ملعون لعنت در طوس، غريب‌الغربا را صلوات

برای عزیز دلمون چاوشی خوانی کنید؛ آقامون زائر کربلا بوده.

این گلِ پرپر از کجا آمده؛ از سفرِ کرببلا آمده.

دیگر آن «حالا چرا» معنی ندارد شهریار؛ هر زمان برگردد او، جان را فدایش می کنم.

هنوز دل‌خوشم به اینکه" هممون رو دوست‌داری و برامون دعا می‌کنی".

"نماز لیله الدفن برای سید‌علی فرزندِ سید جواد" غمگین ترین جمله‌ای بود که میشه شنید.

چه خوب است جمع‌بندی عمر آدم چنین باشد: قَتِیلاً لِلْإِسْلَامِ...

کاش اون گلبرگِ روی تابوتت بودم.

میدونم الانم کنارِ آقا اباالفضل به فکرِ ایرانی و برای ایران و مردمت دعا می‌کنی.

امشب هی صدایِ آقا می‌پیچه تو گوشم؛ [من زیر بیرقِ اباالفضل العباسم...]

یا ابالفضل آقامون خیلی ابالفضلی بود؛ در آغوشش بگیر.

آقا حتی با کج شدنِ گوشه‌ی تابوتت قلبم می‌ترکه.

ترکیبِ" کربلا، امام‌حسین و کربلایی شهید‌سیدعلی‌خامنه‌ای" چه ترکیبِ گریه‌داریه.

هی نگاه می‌کنم؛ هی‌میگم توروخدا مراقبِ تابوت آقامون باشید.

خوش اومدی به کربلایِ حسین،