Haven

در تاریکی مطلق هم می‌شناختمت، حتی اگر لال بودی و من کر. ​​تو را در زندگی دیگر، در زمان‌ها و بدن‌هایی دیگر هم می‌شناختم، و در تمام این‌ها دوستت می‌داشتم، تا آن هنگام که آخرین ستاره‌ی آسمان به فراموشی سپرده شود.

پا برهنه روی شیشه ها،با تمام توانم دویدم.

اگر می‌خواهی از حال من بدانی سخت نیست تصور کسی را که هر روز چند بار، و هر بار چند ساعت، روبروی پنجره می‌ایستد و کسی که نیست را به خاطر می‌آورد؛ کسی که نیست کسی که هست را از پای در می‌آورد. • گروس‌ عبدالملکیان

ای دوری تو نیمه ی تاریک جهانم.

از ایمانم دو سه ذره بیش نمانده، ولی هنوز هم کلمه‌ی "از خدا رسیده" را دوست دارم. حس خوبی میدهد شنیدنش. حس دیده شدن. به حساب آمدن. جایی در یادی بودن. و من هر وقت جایی این کلمه را میشنوم یاد آهنگ "مرهم"ِ گوگوش می‌افتم. یادِ "رفتم برای گریه. رفتم برای فریاد/ مرهم، مراد من بود، کعبه تو رو به من داد" گمانم "از خدا رسیده" چنین چیزی باشد. این‌که برای چیز دیگری رفته باشی ولی یکی بهترش را بدهند. با آخرین ذره‌های ایمانم، برایتان "از خدا رسیده" آرزو میکنم. •حمید باقرلو