Haven

لااقل وقتی خوشحالم بیا.

قرن ها بعد که هر دوی ما خاک شدیم زیبای تو و اندوه من ، هم چنان خواهند زیست و مردم خواهند گفت :هردوی آنها یک نفر بودند • لاادری

نیم ساعت اولی که از خواب پا میشم نه با دست غیر مسلح بهم دست بزنید نه باهام در فضای بسته قرار بگیرید نه در معرض کودکان قرارم بدید

برای منی که پوچیِ این جهان و تمامِ متعلقاتش رو با رگ و پی‌ام احساس می‌کنم، دوست داشتنت حس غریبیه.

اگه آهنگ های منو دوست ندارید قطعا آدم های بد سلیقه ای هستید🫠

تنها چیزی که می‌دونم اینه که هیچ‌چیز و هیچ‌کس قابل پیش‌بینی نیست. یهو ممکن‌ترین اتفاقی که منتظرش بودی، محال می‌شه؛ و اون اتفاقی که فکر می‌کردی هیچ‌وقت نمی‌افته، رخ می‌ده. اونی که قرار بود بمونه، می‌ره. اونی که فکر نمی‌کردی برگرده، برمی‌گرده. اونی که فکر می‌کردی کمکت می‌کنه، شونه خالی می‌کنه. و اونی که فکر می‌کردی به یه مو بنده، برات دیوار می‌شه؛ شما رو نمی‌دونم، اما من دیگه حتی حرکت بعدیِ خودمم نمی‌تونم پیش‌بینی کنم. و هر بار منتظرم زندگی یه جوری غافلگیرم کنه. 🤷🏻‍♀️

«درسته که زمان همه چیز رو در در خودش بلعید،ولی امیدوارم به قطارهات دیر نرسی،تکه آخر کیک ها بمونه برات،زیباترین ابرها از پشت پنجره ها بهت سر بزنن،همه ی دنیا سبز بشه و همیشه امن برسی به خونه.»

تو دیواری هستی که هیچ دری از غمگینی‌ ات کم نمی‌کند. • الهام اسلامی

‏فکر کردن بیش از حد میتونه چیزی رو که حتی شروع نشده رو هم خراب کنه. @baycot

نمی‌دونم، اما برایِ من این‌جوریه که آدم‌هایی که دوستشون دارم، تبدیل به قسمتی از وجودم می‌شن؛ مثلاً زخم رویِ تنِ توئه، اما دردش رو سلول‌به‌سلولِ تنِ من احساس می‌کنه.

تو مثال بارز خواستن و نشدن های منی.

همه مرا به کسی می‌شناختند که دلش را مثل خانه ای خالی همیشه آماده ی ترک کردن نگه می داشت؛ تو که آدمی، برای اولین بار روی دیوارش قاب زدم، برای نشستنت فرش پهن کردم، انگار دلم مبخواست این بار کسی بماند و خانه بلاخره خانه شود. • ساناز خیری