Coconut diaries

حس میکنم باید برای امروز یه کار خاص کرد. شما برای روز اول پاییز چه برنامه‌ای دارین؟

نمی‌خوام از این شبای تاریک بنویسم.

بیاین کسایی رو “دوست” حساب کنیم که حداقل دو ماه یکبار یه صحبتی باهاشون می‌کنیم، الکی کسایی که سالی یه بار از هم خبر نمی‌گیرید رو تو لیست دوستاتون حساب نکنید چون درنهایت یه روز حس تنهاییتونو بیشتر می‌کنن. اونا نهایتا آشنان.

چون مامان عاشق شیرینیه.

اوایل بیست و شیش سالگی یعنی کمر و دست و پات صدای لولای در میده.

شنبه، ۲۹ شهریور متوجه شدم خیلی چیزهای مهم‌تری دارم که باید حفظ کنم اما بهشون کم‌توجه بودم.

چیزی که سعی می‌کنم ازش دوری کنم سرزنش قربانیه. یعنی اون لحظه‌ای که کسی بابت اتفاقی که براش افتاده ناراحته و بقیه به جای اینکه دلداریش بدن خودش رو سرزنش می‌کنن و تقصیرو گردنش میندازن. ولی واقعا نمی‌دونم تو موقعیتی که بارها قبلا به کسی یاداوری کرده بودم که این‌کارو کنی بعدا آسیبشو می‌بینی و گوش نکرده، چجوری می‌تونم ساکت بمونم!

امشب اون جمله ریچل گرینم: Everyone I know is either getting married or getting pregnant or getting promoted and I’m getting coffee! And it’s not even for me!

امشب واقعا برای طفلکی و ساده بودنم دلم سوخت.

انقد زن روز دیدم که دلم می‌خواد راه بیفتم تو خیابون استایل همه رو نقد کنم.

دلم یک تاقار بستنی و شکلات میخواد.

الان اون دختره که روز مهاجرتش استوری کرده بود “by iran” داره تو اروپا خوش می‌گذرونه و من که نصف عمرمو داشتم زبان می‌خوندم هنوز دنبال قیمت دلارم.

متاسفم بابت تجربه تلخم، ولی تو خونه خودم بیشتر غذا دارم تا خونه مامانم!

ارتباطم با بخش احساساتم قطع شده، تراپیستم اگر بشنوه احتمالا میگه راهکار محافظتی مغزمه. خودم هم همین نظر رو دارم. حس یه ربات رو دارم که کمی بیشتر از یه ربات می‌فهمه. حس جالبی نیست، ولی شاید از غمگین بودن بهتره.

کاش می‌تونستم نصف سال رو برم تو خواب زمستونی.

می‌نویسم و پاک می‌کنم، کاش بهای حرف زدن کمتر بود.

از خریدن باتل عطرای گرون رسیدیم به سمپل دو میلی لیتری، تف.

موش کوچک قلقلی.

من عقل ندارم، ولی شما هرموقع رابطتون رو با کسی قطع کردین بلاک هم بکنید تا استرس ثانویه‌ای بهتون وارد نکنه.

خرید روحمو نجات میده.