Coconut diaries

محض رضای خدا تو زندگیم یک چیز هم سر جاش نیست حتی.

بافقی می‌گه: “چنان از طرح وضع ناپسند خود گریزانم که گر دستم دهد از خویش هم سازم جدا خود را.” همین.

داشتم خواب می‌دیدم دوباره جنگ شده، خونه پر نورمون این ‌دفعه به جای نور از پنجره‌هاش موشک داخل می‌اومد و بدنم از جای ترکش‌ها زخمی و تاولی بود. درحالی که جای زخم‌ها می‌سوخت بیدار شدم و اولین‌باری بود که از هفت صبح بیدار شدن خوشحال بودم.

وقتی حس میکنم یک نفر انسان جالبیه و خوشم میاد باهاش دوست شم، بعد ناگهان متوجه میشم بقیه دوستاش کسایی‌ان که همیشه ازشون دوری میکردم، واقعا ناراحت میشم. یعنی اینجوری‌ میشم که اخه زن! تو به این نازی! با این سوسمارا چرا دوستی؟

چایی گذاشتم، نون‌خامه‌ای دارم و پفک ناشناس موردعلاقه‌مو امروز بعد از مدت‌ها پیداش کردم، حالم خوبه و شب خوبی برای بیدار موندنه.

آدمایی که به خاطر منفعت خودشون، منافع یه جمعیت بزرگ دیگه رو قربانی می‌کنن، به نظرم، آدم‌های خیلی حقیری‌ان‌.

یکی دو ساعت کلا تو کمد بودم که ببینم چی به چی میاد و انقدررر از این کار خوشم میاد که الان رو ابرام.

تراپی “کلاس روانشناسی” نیست بخدا:))))) اینکه چار جلسه تراپی رفتی و فکر می‌کنی تراپیست شدی و میتونی به بقیه منتقلش کنی، خودش پنجاه جلسه تراپی لازم داره.

یه دختر و پسر ترم‌پایینیمون با هم تو رابطه‌ان که جفتشون خیلی گوگولی و نازن، امروز به دختره میگم چقدر رنگ لباست خوشگله؛ پسره خندید با ذوق گفت خودشم خوشگله! اوی نااااز:”)

تنها مزیت اینکه کسی که امن می‌دونستیش ناامیدت کنه، اینه که بیشتر و بیشتر قدر همون اندک آدم‌های امن زندگیت رو می‌دونی!

آدم اگه از همون اول حسابو رو این بذاره که تنهاست و خودشه و خودش، دیگه حداقل بعدا حس ندیده شدن و وجود نداشتن نمی‌گیره.

چت جی‌پی‌تی امروز بهم یه جمله قشنگ داد: «همه لایق شنیدن حرف‌های من نیستن، حتی اگر مهربون بنظر برسن.»

نمی‌دونم زمان زود می‌گذره یا سر من زیادی شلوغه که به هیچ‌کاری نمی‌رسم.

دیروز داشتم کل روزو می‌چاییدم، امروز که یه پافر دو برابر هیکلم و جورابای پشمی بلند پوشیدم هوا گرمه:))) مسخره بابای کائنات هستم.

یکشنبه‌ها الویتم فقط توی دانشگاه وجود داشتنه، نه زیبا بنظر رسیدن.

بچه‌ها گفته بودم مامانم خیلی عسله؟ میمیرم براش واقعا.

درس دارم پس هستم.

خرید میکنم پس هستم.

Fav spot.

آدم باید بدونه که داره چه سبک زندگی‌ای رو انتخاب می‌کنه و اون سبک قراره چه پیامد‌ها و محدودیت‌هایی براش داشته باشه. مشکل از جایی شروع می‌شه که وقتی کل عمرت رو دنبال عقاید روشن‌فکری دویدی یهو تصمیم می‌گیری با آدم‌هایی بُر بخوری که طرز فکرشون هزار فرسخ ازت فاصله داره و همین باعث می‌شه شروع کنن به قضاوت کردنت با عینک دیدگاه خودشون!