Coconut diaries

ای شرقیِ بگا رفته…

بیاین هیچوقت به کم قانع نباشیم.

الان خوندم که درواقع این آهنگ یه ملودی فولکلور قدیمی خراسانی بوده که هردوی این عزیزان خوندن.

شما می‌دونستید آهنگ “دل زارم” که نامجو خونده رو سالها پیش فریدون فرخزاد هم خونده؟ عجیب.

از این متوقف شدن بقیه ابعاد زندگیم بخاطر امتحانا متنفرم.

کم بدبختی‌ دارم شما هم هی لفت بدین. عه!

همسایه بالاییمون یه دختر سه چهار ساله خیلی قند عسل داره، کوچولو و بامزست و یه پیرهن سفید تور توری پوشیده بود و شبیه یه پری کوچولو شده بود، هی هم با اون صدای کوچولوش حرف میزد ادم قند تو دلش آب می‌شد🥹 برای اولین بار neeed

دامپزشکی خوندن یعنی کل زندگیت داری درمورد عوامل استرس گربه و ماهی و سگ مطالعه می‌کنی درحالی که خودت از استرس سرویس شدی.

متوجه شدم که از روابطی که بهم استرس وارد می‌کنن فرار می‌کنم.

واقعا دیگه هیچ توجیحی نداره این فضیه! هرچی فکر میکنم متوجه نمیشم که چرا منی که سرم تو کار خودمه همیشه و تقلبم بلد نیستم، تا زاویه سرم بیست درجه حرکت کنه مراقب میبینه، ولی کسی نمی‌بینه که بقیه سرشونو کامل چرخوندن و با پشت سریشون تقلب میکنن. گل بگیرن اون دانشگاهو.

با دوستم به این نتیجه رسیدیم که چون خوشگلیم همه مراقبا رومون زومن برای همین تا سرمونو برگردونیم می‌فهمن ولی به تقلب بقیه کاری ندارن💅🏻

مطمئن باشم همه باهم احساس بی‌کفایتی و ریدن تو زندگی می‌کنیم؟

روزایی که برق نمی‌ره آدم بهتری‌ام!

بعنوان کسی که سالها خجالتی و ساکت بوده، خیلی غمگین می‌شم وقتی توی جمع می‌بینم کسی مشتاق ارتباطه و نمی‌تونه با دیگران ارتباط بگیره… انگار تک افتاده و می‌خواد توی جمع باشه ولی خجالت بهش اجازه صحبت کردن نمی‌ده.

عوارض کهولت سن اینجوریه که صبح چند دیقه دویدم، تا الان حالم بده!

افرادی که هرکاری میکنن رو شق‌القمر حساب می‌کنن و در استوری و پست و بایوشون اعلام میکنن احتمالا همون افرادی هستن که از کودکی بابت تمام کارهای کوچیکشون تشویق شدن. ماهایی که دائما در معرض سرزنش بودیم و از تمام دست‌آوردهای بزرگ و کوچیکمون ایراد گرفته می‌شد هیچوقت حس نمیکنیم موفقیت‌هامون بزرگ و قابل به اشتراک‌گذاریه!

فردا ۴۰۰ صفحه برای یه درس یک واحدی امتحان دارم. محشره بی‌نظیره.