Coconut diaries

وقت گذروندن با فامیل هم تا جایی خوبه که سالی یک‌بار باشه، بیشتر از اون یعنی من عقل ندارم و دوست دارم همه درمورد رنگ لباس زیرم نظر بدن.

تجربه کانفیگ از دوجای مختلف دارم و نظرم اینه که اکثر کانفیگ‌فروشای غریبه دارن اب می‌کنن تو کانفیگاشون.

میرم بخوابم ولی فراموش نمی‌کنم که امروز هم تنها بودم و خودم خودمو نجات دادم.

ایرانی از شمردن قرون به قرون پول رسید به شمردن کیلوبایت به کیلوبایت کانفیگ، ریدم تو بختت ایرانی.

شما رو نمی‌دونم ولی من مواقعی که مثل خر تو گل گیر کردم به مرگ به عنوان یک آپشن روی میز نگاه می‌کنم. اینجوری که حالا نشدم خیلی مهم نیست، به جاش می‌میرم نهایتا.

خب مثکه امشب واقعا در سطح کشور خایه‌مال رو سگ گایید. ممنون از کائنات.

حوصله خوندن اخبار سیاست و چرت و پرتاش رو هم دیگه ندارم، سگ بریند به مردان سیاست و درخت و جهان و همه‌چیز با هم.

نمی‌دونم چطور مفهوم مدنظرم رو برسونم، ولی اخیرا به واسطه قطعی اینترنت و جنگ بخشی از زندگیم که روحم باهاش تغذیه می‌شد از دست رفته. دیدن زیبایی‌های کوچیک، ویدیوهای قشنگی که از اینستا می‌دیدم، آشنا شدن با موزیک‌های جدیدی که به وجدم بیاره رو از دست دادم. از دوستانم دورم و هم‌صحبت و هم‌فکری که باهاش یه قهوه بخورم و به دنیا فحش بدم رو هم ندارم… کلاس موسیقیم روی هواست و تمام روابطم و خودم و روانم از همه بیشتر. روحم زمخت شده و چیزی نیست که صیقلش بده، و این چیزیه که اذیتم می کنه.

تعریف کردن از تروماهای خانوادگی مشترک و غیبت از فامیل مشترک، چیزیه که بغیر از کازین‌ با هرکسی نمی‌شه تجربه‌اش کرد یا راحت درباره‌اش صحبت کرد.

درس امروز: تو بحثی که یارو داره با ژست خر دانا میره رو مخت، ازش غلط املایی بگیر بیشتر آتیشش بزن:)))))))

کازین خوب گلی‌است از گل‌های بهشت.

هرگوشه رو نگاه می‌کنی یکی به یکی داره ظلم می‌کنه و از یکی ظلم می‌بینه. انسان بودن انگار کمیاب‌ترین چیزیه که این روزا پیدا می‌شه!

قسمت ترسناک بودن تو خانواده‌ای که سلامت روان توش معنی‌ای نداره اینه که گاهی با خودت فکر می‌کنی نکنه همه این رفتارهای تاکسیک توی منم نهادینه شده و قراره تا ابد باهاشون زندگی کنم؟

سروتونین برای خوشحال کردنم قدم برمی‌داره ولی کورتیزول دیگه کاملا داره می‌دوه!

زندگیم به حدی متزلزله که نمی‌تونم پیش بینی‌ کنم سه چهار روز دیگه کجا قراره باشم که یه بسته پستی سفارش بدم.

دوستی‌ها در نهایت انسان رو نجات می‌دن ولی چه میشه کرد که توی شرایط سخت از دست رفتنی‌ترین‌ان!

اگه نمی‌تونی یه چیز خوب بگی، پس اصلا چیزی نگو.

منشی تراپیستم زنگ زده که نمی‌خوای تراپیتو ادامه بدی؟ تو دلم گفتم عزیزم میدونم اخر فروردینه کفگیرتون ته دیگ خورده، ولی من دیگمم سوراخه دیگه:)))))

توی توییتر یک نفر گفته بود« تلگرام حس خونه می‌ده و بله حس توالت بین راهی»، بهترین تشبیه برای اون حس ناراحتی و اذیت بودنی که اپ‌های داخلی به آدم دست میده.

شما یادتون نمیاد، ده دوازده سال پیش که یه چیزی گرون می‌شد مردم می‌افتادن به جون هم که تقصیر خودتونه هجوم می‌برین گرون می‌شه، باید نخرین تا ارزون شه! الان حداقل همه شل کردن یقه همو نمی‌گیرن.