Unspokens

یه روز آسایش نداریم تو این خاورمیانه

انزوا همه چیز رو بدتر میکنه.

به مقداری که پاهات رو از گلیمت فراتر بگذاری، پاداش میگیری

ما فقط می توانیم حسی را زیرپایمان لگد کنیم، ولی نمی توانیم آن را اصلا نداشته باشیم.

بدی های من به خاطر بدی کردن نیست. به خاطر احساس شدید خوبی های بی حاصل است. حس می کنم که فشار گیج کننده ای در زیر پوستم وجود دارد... می خواهم همه چیز را سوراخ کنم و هر چه ممکن است فرو بروم. می خواهم به اعماق زمین برسم. عشق من در آنجا است، در آن جایی که دانه ها سبز می شوند و ریشه ها به هم می رسند و آفرینش در میان پوسیدگی خود ادامه می دهد، گویی همیشه وجود داشته پیش از تولد و بعد از مرگ. گویی بدن من یک شکل موقتی و زودگذر آن است. می خواهم به اصلش برسم! می خواهم قلبم را مثل یک میوه رسیده به همه شاخه های درختان آویزان کنم.

نمی‌دانم چه می‌خواهم خدایا به دنبال چه می‌گردم شب و روز چه می‌جوید نگاه خسته من چرا افسرده است این قلب پرسوز ز جمع آشنایان می‌گریزم به کنجی می‌خزم آرام و خاموش نگاهم غوطه‌ور در تیرگی‌هاست به بیمار دل خود می‌دهم گوش گریزانم از این مردم که با من به ظاهر همدم و یکرنگ هستند ولی در باطن از فرط حقارت به دامانم دوصد پیرایه بستند از این مردم که تا شعرم شنیدند به رویم چون گلی خوشبو شکفتند ولی آن دم که در خلوت نشستند مرا دیوانه‌ای بدنام گفتند دل من ای دل دیوانه من که می‌سوزی از این بیگانگان مکن دیگر ز دست غیر فریاد خدایا بس کن این دیوانگی‌ها - فروغ فرخزاد

در منی و این همه زِ من جدا با منی وديده ات به سوي غير

آه ازاين دل، آه ازاين جام اميد عاقبت بشكست وكس رازش نخواند چنگ شد دردستِ هر بيگانه اى اى دريغا، كس به آوازش نخواند