Unspokens

I started off with many friends And we spent a long time talking I thought they meant every word they said But like everyone else, they were stalling And now they seem so different They seem so different They seem so different

I am not like I was before I thought that nothing would change me I was not listening anymore Still you continued to affect me I was not thinking anymore Although I said I still was I'd said, "I don't want anymore" Because of bad experience But now I feel so different I feel so different I feel so different

God grant me the serenity to accept the things I cannot change Courage to change the things I can And the wisdom to know the difference

تیرماهی ها تولدتون پیشاپیش مبارک (شاید هم پساپیش)

Honestly زندگی رو دوست دارم.

زبان عشق من خیلی شبیه ماماناست، مثلا یهو میبینی تو گالری م یه عکسِ خیلی کراپ شده و نزدیک از صورتت دارم که به احتمال زیاد خیلی توش خوشگل افتادی. (but you probably will deny it)

امروز تونستم کمک بخوام.✨✨✨✨✨✨

انسان باید از احساسات خود بزرگ تر و قوی تر باشد. این را هیچ کس از او نمی‌خواهد ، زندگی می‌خواهد. وگرنه هر آن احساساتش همانند سیل اورا از جا می‌کند و از بین می‌برد.

بیشتر وقت ها در تحسین شدن ردّی از غرور طرف مقابل هست. انگار بالاخره کسی پیدا شده که نکات و ویژگی های مورد علاقه شو در تو پیدا کرده، انگار بالاخره حضور و تصمیم اون آدم باعث میشه احساس کنی بالاخره انتخاب شدی، تحسین شدی و مهم تر از همه اون فرد از جایگاه انتخاب کننده این تایید رو بهت میده و هرلحظه که بخواد میتونه این رو ازت پس بگیره. انگار اون تحسین برای تو نیست، واقعی نیست، انگار از سر میل و غرور اون آدمه. شاید تو واقعا ویژگی های فوق العاده ای داشته باشی ولی انگار یک نفر دیگه مهر تایید اون هارو زده و بی مزه تر از اون اینه که حالا در ازاش انتظار داره نظر تو رو جلب کرده باشه و یا تو رو در کنار خودش داشته باشه، ولی در فهمیده شدن، هیچ کدوم از اینها نیست. انگار واقعی تره، ساکت تره و بی ادعا تر.

حس می کنم تحسین شدن برام جذاببت و اهمّیتش رو از دست داده، میل عجیبی برای فهمیده شدن درون خودم حس می کنم.