اتاقی از آنِ خود

این چندروز، هیچ چیزی نمی‌توانست حالم را بهتر کند. دیشب این فیلم را خیلی اتفاقی توی زرفیلم پیدا کردم. محصول ۲۰۲۶ و امتیازش بالا بود. دیدم چقدر با احوالاتم جور درمیاید. هرچند که با غم و درد زن داستان که با مرگ همسر و فرزندانش دست و پنجه نرم می‌کرد، هزاران هزار کیلومتر فاصله دارم. زن، دلقک بود و با گریم خاصی، در بیمارستان‌ها برای بچه‌های مریض نمایش اجرا می‌کرد. بعد از مرگ عزیزانش، تلاش کرد برای فرار از فروپاشی، به سرکار برگردد. اما رئیس بیمارستان، با برگشتش موافقت نکرد و گفت نمیتوانی این کار را بکنی، چون دیگر دلقک بودنت را نمی‌بینند و همه، تو را به عنوان زنی که خانواده‌‌اش را از دست داده، می‌شناسند. تکان‌دهنده بود! عجیب است که به محض از دست دادن کسی، او را به گونه‌ای به خاطر می‌آوریم که شاید هرگز در زمان زنده بودنش، آن‌طور به چشممان نیامده بود! میدانم خیلی تکراری و کلیشه‌ای است که بگویم تا هستیم قدر همدیگر را بدانیم و ... اما همین است دیگر. همین که بعضی چیزها را انگار فقط وقتی می‌شود دید که مرگ، سراغ زندگی‌مان بیاید!