کماکان.

وای من واقعا نمی‌دونم چه ترکیب شیمیایی ای رو سرمه ولی دارم می‌سوزم

یکم بگی نگی قارچ هستم ولی قارچ خوبی ام

چتریام خوب شدنا

اعتماد به نفس رندوم

من اصلا میخوام‌ جادوگر، پرنسس، جنگجو یا حتی یه قاطر رنگی جادویی باشم

فقط تروخدا توی یه دنیای موازی

کاش مثل انیمه ها ی کامیون بهم میزد و تناسخ پیدا میکردم

اگه آخوند نبود من اسکی روی یخ رو امتحان می‌کردم شاید از بچگی می‌رفتم باله شاید چنگ می‌زدم شاید به جای سیاسی و عاشقانه‌های غمگین فانتزی می‌نوشتم شاید حتی عکاسی نود شاید توی یه هنرستان خوب درس می‌خوندم، شاید روحیه‌ام روز به روز توسط آموزش و پرورش ج‌ا خرد نمی‌شد شاید یه هنرمند آزاد می‌شدم

من این یکی رو هم خیلی دوست داشتما

باورِ زنجیر شده در جمجمه‌های تو خالی... که در اینجا، آزادی بردگیست‌ و زندگی چیزی جز یک جهنم شناور است نمی‌بینی؟! نمی‌بینی که فرشته‌ها کورند؟ که اگر نبودند، وضع ما چنین نبود! نمی‌شنوی که بهشت، وعده‌ای توخالی‌ست؟ و حس نمی‌کنی که چشمِ خدا به روی ما بسته‌ است و رویا هایمان آبی‌اند...؟ آبی... آن هم نه از جنس آرامش، که از جنس غم. بوی خون را حس نمی‌کنی؟ صدای گلوله را چطور؟ گوشت زنگ نمی‌زند؟ نمی‌بینی، نه؟ نمی‌بینی، که فرشته‌ها کورند؟ هاله‌ی ماه

واقعا دلم می‌خواد برم ای کاش می‌تونستم برم