کماکان.

رندوم‌های ناز

و من آرزو می‌کردم که ای کاش حداقل مادرم، می‌توانست مرا همان‌طور که هستم دوست داشته باشد... به گمانت، او هم شب‌ها در حسرتِ خود می‌گرید؟ یا در سِرِشتمان، روزی هست که نگاه‌هایمان، رنگِ درک بگیرند و کلمات، با ما مهربان‌تر تا کنند؟ و اگر باشد، آیا باز هم صدایم را می‌شناسد..؟ یا قرار است، میان خاطراتش در مهی غلیظ و نجوا های غمناک مهر و موم شوم؟ و اگر شدم... آیا باز هم آرزو خواهم کرد که روزی، اگر شده حتی در خواب، مرا بی قیدِ "باید ها" در آغوش بگیرد؟ هاله‌ی ماه

حق با جمال ثریا بود. من در دوست داشتنِ «آدم ها» بیش از اندازه خودم را می‌رنجانم.

«3 اکتبر»

من عاشق اینم که به بقیه بگم چقدر زیبا به نظر می‌رسن، چون نگرانم خودشون این رو ندونن

شاید اون میتونست منو، بیاره بیرون از این مرداب اما کی می‌دونه؟ شاید این، من بودم که می‌بردمش پایین.

دوگانگی

در چَشم‌هایش باران داشت. نگاهی غمگین، اما سبز. با لایه‌ای از اشک که چون مِه، زیبایی‌اش را وهم‌انگیز نشان می‌داد. هاله‌ی ماه

خانواده‌ام را دوست دارم. اما خودم را بیشتر. آخر چگونه می‌شود در جایی ماند، که بودن، محکوم به نبودنت کند؟ در جایی بمانم، که جانم به دروغ آویخته‌است و دست و پایم را با شمشیر، به زمین دوخته‌اند؟ هربار...فریادم در سکوتشان گم‌ می‌شود. آخر، در اینجا آبرو از عشق، مهم تر است! مرگ از زندگی حتی، ارزش بیشتری دارد. نور، در تاریکی این سرزمین گم می‌شود و من چه غم‌انگیز وطنم را در هیچ، جست‌وجو می‌کنم. هاله‌ی ماه