کماکان.

یه بار یک نفر بهم گفت: «در برابر غم‌هات شجاع باش» و فکرکنم یکی از بهترین‌ چیز‌هایی باشه که تا به حال از کسی شنیدم

متوجه شدم اینجا خیلی تحت تاثیر روحیه‌ی کمالگرام قرار گرفته پس here we go some random shit

افسردگی ناشی از بودن در اهواز دارم

می‌شه مدل موهامو به روم نیارید

از "و" بعد از نقطه‌ها خیلی خوشم میاد انگار که پایانی برای هیچ‌چیزی وجود نداشته باشه

هر بار گل جدیدی می‌خرد و بعد می‌گذارد بمیرد. این بار یک گلدان یاس بزرگ. و من می‌دانم که این یکی هم خواهد مرد. از بالکن می‌آید بیرون. در را می‌بندد. من روی مبل پاهایم را جمع کردم. می‌رود توی آشپزخانه. «انقدر‌ غصه نخور.» سرم را برمی‌گردانم: «غصه نمی‌خورم. من که اصلا کاری نمی‌کنم.» و او همانطور که دارد برای خودش قهوه می‌ریزد، بی‌آنکه نگاهم کند ادامه می‌دهد: «شب و روزت شده فکر و فکر و فکر. وقتایی که می‌شینی اونجا غصه می‌خوری. می‌ری تو اتاقت غصه می‌خوری. میای بیرون، بازم همون‌ کارو تکرار می‌کنی. بعدشم یه جوری رفتار می‌کنی من نفهمم.» از پشت در شیشه‌ای گلدان یاس را نگاه می‌کنم. «این یکی هم می‌میره. بیشتر بهش آب بده.» و او فنجان را می‌کوبد روی میز. «من چه گناهی کردم که تو دخترمی؟» و من یاس را نگاه می‌کنم. یاس چه‌ گناهی کرده است؟ هاله‌ی ماه

چطور می‌تونم به یک نفر توضیح بدم که "من هر روز دارم با جامعه، با نظر این و اون و حتی با نقدهای درونی خودم می‌جنگم بخاطر نباختن باورهام، ظاهر و درونم" و دیوونه به‌نظر نیام

یادمه به یه نفر winter season معرفی کردم بخونه گفت خوشش نمیاد ازش اگه پیدات کنم

خیلی نازه

خیلی ناراحت کنندست که ما آدم‌ها هروقت احساسات گیج‌کننده و پریشونی داریم بخاطرش از خودمون متنفر می‌شیم، درحالی که فکرنکنم اصلا تقصیر ما باشه

I mean Her voice is even better

مال من که عادی نیست