کماکان.

و من نمی‌دانم که ساحل هیچ‌گاه دلتنگ آن موجی، که روزی بوسه‌ای بر گونه‌اش گذاشت می‌شود؟ آیا ساحل، آگاه از فردایی تهی، فردایی پوچ فردایی که فرا نخواهد رسید به موج دل می‌بندد؟ نوک انگشتان من باز، دارد به آبی می‌زند و تنم... تنم... تنم... تنم باز زیر این آفتابِ تیز آرام، یخ می‌کند عقربه‌های این ماسه‌ی گرم در حسرتِ قطره‌های سرد، آواز می‌خوانند: تیک، تیک، تیک. ساحل برای موج، دریا، برای ماه... من، برای او او... برای او. هاله‌ی ماه

من برای این وهم می‌گریم. در نگاهِ تو ای کاش دیوانگی، زیبا باشد. هاله‌ی ماه

ز آن نامه‌ای که دادی و زان شکوه‌های تلخ تا نیمه شب به یاد تو چشمم نخفته است ای مایه‌ی امید من، ای تکیه گاهِ دور هرگز مرنج از آنچه به شعرم نهفته است شاید نبوده قدرت آنم که در سکوت احساس قلب کوچک خود را نهان کنم بگذار تا ترانه‌ی من رازگو شود بگذار آنچه را که نهفتم عیان کنم تا بر گذشته می‌نگرم، عشق خویش را چون آفتاب گمشده می‌آورم به یاد می‌نالم از دلی که به خون غرقه گشته است این شعر، غیر رنجش یارم به من چه داد این درد را چگونه توانم نهان کنم آندم که قلبم از تو به سختی رمیده است این شعرها که روح تو را رنج داده است فریادهای یک دل محنت کشیده است گفتم قفس، ولی چه بگویم که پیش از این آگاهی از دو رویی مردم مرا نبود دردا که این جهان فریبای نقش‌باز با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود اکنون منم که خسته ز دام فریب و مکر بار دگر به کنج قفس رو نموده‌ام بگشای در که در همه دوران عمر خویش جز پشت میله‌های قفس خوش نبوده‌ام پای مرا دوباره به زنجیرها ببند تا فتنه و فریب ز جایم نیفکند تا دست آهنین هوس‌های رنگ رنگ بندی دگر دوباره به پایم نیفکند.