نُور.

اونی که وقتی خودت از خودت ناامیدی دست از سرت برنمیداره رو باید قاب گرفت.

روزی صد بار به مو میرسه. پاره هم میشه. من هی گره میزنم. هی گره میزنم. هی گره میزنم. هی گره میزنم.

من را در آغوش بگیر و به خود بفشار و بگذار بدانم که وجود دارم. مدت‌هاست حس می‌کنم چیزی جز رویایی نامرئی در جهانی آشکار و ملموس نیستم.

هر چی سنت بالاتر میره،معنی زل زدن‌های بابات‌ به فرش رو بیشتر میفهمی.

احساس می‌کنم به یک خلوت دو نفره با یک نفر نياز دارم. مشتاق و خواستار صحبت زیاد و یا سکوت زیاد نیستم، تنها چیزی که طالب‌شم احساس‌ کردنه. می‌خوام با یک نفر بشینم توی یک ماشین، توی تمام مدت زمان مسیر هیچ کلمه‌ای بین‌مون رد و بدل نشه و گوش‌هامون چیزی جز صدای چرخ روی جاده و موسیقی نشنوه، بریم به یک جای خیلی دور و خلوت، و چن روزی فقط راجب خودمون‌ حرف بزنیم و به خودمون گوش کنیم.

دور میشوی تا ببینی سراغت را می‌گیرند ناگهان میفهمی کسانی که نزدیک بودند آنچنان هم نزدیک نبودند.

من واقعا ديگه از تلگرام ‏از توييتر ‏ازاينستا ‏از موبايلم ‏از خوابيدن ‏از آدماى دورم ‏از ايرپادم ‏ازفكر كردن ‏ازفيلم ديدن ‏از سگ دوزدن ونرسيدن ‏از شب بيدارى ‏از استرس ‏از بغض ‏از گريه ‏ازغم ‏از كلافگي ‏از عصبى بودن ‏ازاورتينك خسته شدم، من فقط خسته شدم.

Yaralar konuşmaz, sadece zaman dinler.

شب‌ قیاسی‌ بخیر بقیه پسرا میتونن کابوس ببینن.

در ازدحام دنیا ، اگر انسانی را یافتی که تو را میفهمد رهایش نکن...

و همه بوم مرا با رنگو‌ طرح اشتباه دیدند.

زمانی بود که گمان می‌کردم به نهایت درد رسیدم، اما نه از آن پیش تر هم رفت!

از انسان بودن جان به لب شده‌ام؛ اگر می‌توانستم در جا از این مقام انصراف می‌دادم.

گفت باورت میشه؟! همه‌ای تلاش‌های این مدتم فقط برای برداشتن آوار بوده من هیچی نساختم.