اِنقباضِ مغزَم؛

‏و چه بی‌رحم بود مهربانی‌اش.

‏من از اعتماد کردن نمی‌ترسم، از ناامید شدن می‌ترسم، از اینکه یه آدم رو باور کنم و بهم ثابت کنه که اشتباه کردم خیلی می‌ترسم.

در این بازیگرخانه‌ی بزرگ دنیا هر کسی یک جور بازی می‌کند تا هنگام مرگ‌اش برسد

الان دقیقا اونجایم که فروغ فرخزاد میگه: «حال من بد نیست و یعنی هیچ جای بدنم درد نمی‌کند ولی اگر بخواهی حالم را عمیق‌تر جویا شوی باید به تو بگویم که به‌هیچ‌وجه از زندگی خوشم نمی‌آید…» .

‏این قضیه‌ی ونگوگ که میگفت غم برای همیشه باقی خواهد ماند داره خیلی جدی میشه.

آدما رو جدی نگیرید، چراشم از اونایی که جدی گرفتن بپرسید.

بنجگید برای هر چیز با ارزشی توی زندگیتون بجنگید

‏نه عزیزم، سریع گریه‌م در نمیاد؛ خیلی وقت بود که داشتم سعی میکردم سرپا وایستم و وانمود کنم اهمیتی نداره

نمیدونم آدم درستی هستم یا نه، ولی این رو خوب میدونم طوری زندگی کردم که احتیاجی به نقاب نداشته باشم و همیشه خودم بودم، گاهی غمگینه غمگین، گاهی شاده شاد، گاهی در مسیر تکامل، گاهی در مسیر سقوط، گاهی موفق و بی‌نقص، گاهی پر از اشتباه و ناپخته، در نهایت همیشه با پذیرفتن درونی و ذهنیه این نکته که من کامل نیستم، خودم بودم و هیچوقت تظاهر به چیزی که نیستم نکردم.

پس کجای قصه رو واسم خوب نوشتن؟ من که پودر شدم تو این همه غم.

OMG...

من وقتی یه چیز جالب برام اتفاق می‌افته دلم برات تنگ میشه.

آدم ذره‌ذره به اینکه اتفاقای زندگیشو به هیچکس نگه عادت میکنه.

ولی من هیچوقت نتونستم حس کنم که یکی واقعاً دوسم داره.

‏به دل بگیر، باور کن مردم میدونن دارن چیکار میکنن.

‏اکثر کسایی که هیچوقت حوصله ندارن، آدمایی بودن که بیشتر از همه انتظار کشیدن و صبر کردن.