اِنقباضِ مغزَم؛

چشم هاش...

فهمیدم چیزایی که آدم دلش می‌خواد بگه اکثرا چیزایی هستن که باید درون خودش نگه داره.

‏بعضی از دعواها اصلا مال اون لحظه نیستن، مال وقت‌هاییه که مدام گفتی عیبی نداره، ولی عیب داشته.

اشکالی ندارد… می‌گذرد، همیشه می‌گذرد. اما نمی‌دانم، وقتی بگذرد، از من چه باقی می‌ماند.

و شاید حسرت، عاشقی با سایه‌هاست؛ با آن‌چه بود و نیست، یا آن‌چه می‌توانست باشد.

منی که در شکفتگی‌ نشانه می‌شدم کنون ‏زمانه در شکستگی مرا مثال می‌زند...

‏و چه بی‌رحم بود مهربانی‌اش.

‏من از اعتماد کردن نمی‌ترسم، از ناامید شدن می‌ترسم، از اینکه یه آدم رو باور کنم و بهم ثابت کنه که اشتباه کردم خیلی می‌ترسم.

در این بازیگرخانه‌ی بزرگ دنیا هر کسی یک جور بازی می‌کند تا هنگام مرگ‌اش برسد

الان دقیقا اونجایم که فروغ فرخزاد میگه: «حال من بد نیست و یعنی هیچ جای بدنم درد نمی‌کند ولی اگر بخواهی حالم را عمیق‌تر جویا شوی باید به تو بگویم که به‌هیچ‌وجه از زندگی خوشم نمی‌آید…» .

‏این قضیه‌ی ونگوگ که میگفت غم برای همیشه باقی خواهد ماند داره خیلی جدی میشه.

آدما رو جدی نگیرید، چراشم از اونایی که جدی گرفتن بپرسید.

بنجگید برای هر چیز با ارزشی توی زندگیتون بجنگید

‏نه عزیزم، سریع گریه‌م در نمیاد؛ خیلی وقت بود که داشتم سعی میکردم سرپا وایستم و وانمود کنم اهمیتی نداره

نمیدونم آدم درستی هستم یا نه، ولی این رو خوب میدونم طوری زندگی کردم که احتیاجی به نقاب نداشته باشم و همیشه خودم بودم، گاهی غمگینه غمگین، گاهی شاده شاد، گاهی در مسیر تکامل، گاهی در مسیر سقوط، گاهی موفق و بی‌نقص، گاهی پر از اشتباه و ناپخته، در نهایت همیشه با پذیرفتن درونی و ذهنیه این نکته که من کامل نیستم، خودم بودم و هیچوقت تظاهر به چیزی که نیستم نکردم.