"خونه

جداً میخوام بهش بگم که دیگه نمیکشم، بیا منو نجات بده از خودم.

دلم میخاد اینجا بازم بنویسم بازم پست بزارم٫تنها دلخوشیو حس خوب کل سوشال مدیا چنل خودمه!اما حتی روم نمیشه چیزی پست کنم.

تو دلم رَخت میشورن.

نرو، درداتو بزار همش مالِ من.

تا عمر دارم از ۴۰۴ حالم بهم میخوره.

خری دختر؟ چجوری پاس نمیشی آخه.

هنوز به امتحان دیروز فکر‌ میکنم شبیه بچه‌ننه‌ها بغض میکنم.

میدونین؛ من کلاً آدمی‌م که تک‌تک موقعیت‌های زندگیم رو با عکس ثبت میکنم، خصوصاً افراد مهم زندگیم. عکسای ِ یهویی و رندوم ازشون یادآور حضورشون تویِ اون لحظه‌ست برام و کلا کم پیش اومده کسی برعکس ازم عکسِ یهویی بگیره، خلاصه الان که پیش اومده دارم لبخند احمقانه میزنم و همزمان میگم: نیشتو ببند دختر!

شیفته‌یِ عکسایِ یهویی‌م! از اونایی که وقتی حواست نیست، ازت میگیرن.

ممکنه یه روز من نباشم ولی این چنل هنوزم باشه.

عالیه، حتماً دانلودش کنین.

تو گروه دانشگاه نوشتن یه جوک‌ بگید حالمون عوض شه، یه بچه‌ها گفت ایران.

دلتنگی یهو وسطِ روز، بینِ خنده‌ای که نصفه موند، صفحه‌ای که خوندی و نفهمیدی چی شد، بین بخارِ چایی، میاد جلو، یقه‌تو صاف می‌کنه و میگه: سلام؛ ادامه بده، من فقط اومدم یادم بیفتی.

هیچ‌وقت قرار نبود به اینجا برسیم؛

تا مویرگ‌های بدنمم درد میکنه.

از تب‌و‌لرز ممکنه فردا رو به چشم نبینم.