"خونه

الله‌اکبر

قبلا تو بودی زنگ‌ می‌زدم بهت و گریه می‌کردم می‌گفتم هیچی درست نمی‌شه دیگه. بعد تو می‌گفتی نه نه قول میدم درست می‌شه و درست می‌شد. الان دیگه نیستی بهت زنگ بزنم، جز مامانم و تو کلا بلد نیستم به کسی زنگ بزنم.

تو چشم‌ها جا میمونن، تو لبخند‌ها جا میمونن، تو مسیر‌ها جا میمونن، تو عکس‌ها جا میمونن، تو عطر‌ها جا میمونن، تو آغوش‌ها جا میمونن، تو دست‌ها جا میمونن. آدم‌ها تو خاطرات جا میمونن و ذره‌ذره غرق میشن.

آدما جا میمونن. آدما جا میمونن. آدما جا میمونن.

سطحِ بالایِ غیبت با چایی؛

بچه‌ها از من نپرسید چجوری وصلم، خودمم نمیدونم.

یه‌بخش دووم‌آوردنم آهنگایی بود که نیکی تو بله میفرستاد.

You fucking got it.

-

زخم اصلیِ جنگ رو وقتی خوردم که هلث‌باتریم یهو تصمیم گرفت بشه ۹۹.

الهی برات وَر پَرم.

و پینترستِ عزیزم.

برایِ یوتیوبم دلم لَک زده.

و در نهایت گند زدیم؛ خام و سفت و نپخته و بشدت بی‌مزه.

نصفه‌شبی.

وسط این همه بدبختی استودیو کومان هم جمع شده، گریه دارم.

یه عالمه ویدیومسیج گرفتم برا نیکی، متاسفانه نت امان نمیده سند بشن براش.

زنده‌م.