"612"🪐

خوب بود می‌توانستم کاسه سر خودم را باز بکنم و همه این توده نرم خاکستری پیچ‌پیچ کله خودم را درآورده بيندازم دور، بیندازم جلو سگ." صادق هدایت

ديگر نمى دانستم با خودم چه كنم دلهره هاى بسيار غم هاى ناگهان رنجش هاى عجيب واميد هايى ناتمام كه هنوز زاده نشده، درونم ميمردند

" ‌بِه توقول داده بودم كه از دلتنگى نميرم... اما نشد ! مُردم؛ نه فقط براى نبود تو، بلكه براى مرگ آن نسخه از خودم كه كنار تو زنده بود . دلتنگى آن قدر عظيم شده كه از جسمم هم عبور كرده وحالا، جدا از جسمم، در كنار من به سوگ رفتنت نشسته است. شبها، دلتنگى در روياى تو به خواب می رود و به اميد ديدن دوباره‌ات چشم باز مى كند . و من... در تنهايى، در نبود آغوشت، در كمبود نوازشت، در خلأ وجودت، بى خواب و پرکابوسم. سوگ، يعنى نااميدى كامل از بازگشت آنكه رفته، ودر همان حال، پذيرفتن اين حقيقت كه بخشى ازما، هميشه با او خواهد ماند. وشايد، همين خاطره‌ها و دلتنگى هاست كه به ما ياد مى دهد عشق، حتى در نبودنش، زنده مى ماند ....

داستایفسکی

داستایفسکی

«به آرزو نرسیدیم و دیر دانستیم که راه دورتر از عمر آرزومند است..»

‏«اندوه که از حد بگذرد، جایش را می‌دهد به یک بی‌اعتنایی مزمن. ‏دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن. آن‌چه اهمیت دارد یک کشداری رخوتناک حسی است که دیگر تو را به واکنش نمی‌کشاند. ‏در آن لحظه در سکوت فقط نگاه میکنی و نگاه میکنی.» صادق هدایت