من!

و دیوانه‌تر از همه بی‌تردید کسانی هستند که در دیگران آثار جنونی را می‌بینند که در خود نمی‌بینند. __شیطان/ لیو تالستوی

آخههههه گوه خوری تا کجا😐🤌

شبی‌ تیره‌ام ماه و مهرم کجاست؟ ...بپرسم مزار سپهرم کجاست؟ بجویم به خاک اندرونش ستیغ دریغا... دریغا... دریغا... دریغ... __بهدین اروند

نمی‌دونم چجوری می‌شه که این همه چیز نفرت‌انگیز می تونه یجا جمع شه.

هیچوقت نه مسجد و نه صدای اذان و نه وضو و آخ و تف انداختن و دولا راست شدن در مقابل یک قادر متعال و صاحب‌اختیار مطلق که باید به زبان عربی با او اختلاط کرد در من تأثیری نداشته است. __بوف کور/ صادق هدایت

چرا هرچی وضعیت تخمی‌تر امتحانا سخت‌تر؟

لباس قرمز رنگ این دختربچه بین این همه سیاهی، نماد پرچم قرمز یهودی‌هاییه که در جنگ جهانی دوم به متفقین پناه برده بودن، جدا بودنش از جمعیت وحشت زده هم اشاره داره به بی‌توجهی متفقین به کشتار یهودیان. و مرگ این دخترنمادیه از مرگ معصومیت و نمادی جاودان از قدرت سینما.

اِی شب مقاومت ناپذیر، دروازەی شهر تاریک و مرطوب و شوم و سرد خود را بگشا بوی گور درون سیاهی‌ها شنا میکند! __شارل بودلر

__🎞Schindler's list

آلدویِ ریگ روان.🫂

تا حالا به این فکر کردین اگه تو زندگی یه نفر پیوندی با یه نفر دیگه برقرار بشه و اون یه نفر بمیره تو سن مثلا ۱۷ سالگی در حالیکه بازمانده تو سن ۱۲ سالگی بوده بعدش چی میشه؟ اون همیشه ۱۷ ساله باقی می‌مونه و بازمانده ۱۷ رو رد می‌کنه. اگه این گذر عمر با چاشنی عذاب وجدان همراه باشه چی؟ وقتی هفده سالگی رو رد کنه چه حسی داره؟ ترس از زندگیش می‌تونه نتیجه‌ی مرگ باشه؟ کدوم مرگ؟ چقدر ربط داره به این موضوع که اون آدم فکر می‌کنه چقدر بدشانسه؟ دوبار شکست عشقی، گند زدن تو هر بیزینسی که فکرشو بکنید، ترس وحشتناک از بیمارستان و زندان و در نهایت تجربه‌‌ی هر دوشون، حتی گیر کردن چیزش به زیپ شلوار اونم دوبار. این آدم حتی تو کشتن خودشم ناموفقه اونم وقتی دست به دامن هزاران روش مزخرف می‌زنه. جوری که فکر کنه نامیرا و فناناپذیره. فکر می‌کنین تو آخرین روش خودکشی چی در انتظارشه؟ یه ویلچر، دوتا پا که از تاریخ مصرفشون گذشته. و چی باعث می‌شه که پناه ببره به یه صخره عجیب غریب سر به فلک کشیده وسط یه اقیانوس غریب و جادویی و سه بار زیر یه جمله رو خط بکشه و کنارشون ستاره بزنه؟! «هر روز که زنده بیدار می‌شوی فاتحی؛ برو و غنایمت را طلب کن.»

فلانِ اجدادِ اجدادم و هفت نسل قبل و هفت نسل بعد در فلان هرکی باعث و بانیه این همه غم می‌شه.

کاش بشه واسه یه سال هم شده همچی آروم بگذره و دلخواه.

در خلق نوای عبرتی ساز نشد رنگی ز تمیز آینه‌پرداز نشد از بس همه جا انجمنِ کوران بود ما سرمه شدیم و چشمِ کس باز نشد __بیدل

نفْسِ ظالم مثالِ زنبور است که جهانش ز دست می‌نالند صبر کن تا بیوفتد روزی که همه پای بر سرش مالند __سعدی

ای سروِ بلندِ قامتِ دوست  وه وه که شمایلت چه نیکوست  خونِ دلِ عاشقانِ مشتاق  در گردنِ دیدۀ بلاجوست  بسیار ملامتم بکردند  کاندر پیِ او مرو که بدخوست  ای سخت‌دلانِ سست‌پیمان  این شرطِ وفا بوَد که بی‌دوست،  بنشینم و صبر پیش گیرم؟  دنبالۀ کارِ خویش گیرم؟  ای صاحبِ حسن در وفا کوش  کاین حسن، وفا نکرد با کس  آخر به زکاتِ تندرستی  فریادِ دل شکستگان رس  من‌بعد مکن چنان کزین پیش  ورنه به خدا که من ازین پس،  بنشینم و صبر پیش گیرم  دنبالۀ کارِ خویش گیرم  چشمی که نظر نگه ندارد  بس فتنه که با سرِ دل آرد  نالیدنِ عاشقانِ دل‌سوز  ناپخته، مَجاز می‌شمارد  عیبش مکنید هوشمندان  گر سوخته‌خرمنی بزارد  گویند برو ز پیشِ جورش  من می‌روم او نمی‌گذارد  من خود نه به اختیارِ خویش  گر دست ز دامنم بدارد،  بنشینم و صبر پیش گیرم  دنبالۀ کارِ خویش گیرم  بعد از طلبِ تو در سرم نیست  غیر از تو به خاطر اندرم نیست  گویند بکوش تا بیابی  می‌کوشم و بخت یاورم نیست  قسمی که مرا نیافریدند  گر جهد کنم میسّرم نیست  با بخت جدل نمی‌توان کرد  اکنون که طریقِ دیگرم نیست،  بنشینم و صبر پیش گیرم  دنبالۀ کارِ خویش گیرم  زان‌گه که برفتی از کنارم  صبر از دلِ ریش گفت رفتم  می‌رفت و به کبر و ناز می‌گفت  بی ما چه کنی؟ به لابه گفتم:  بنشینم و صبر پیش گیرم  دنبالۀ کارِ خویش گیرم  آوخ که چو روزگار برگشت  از من دل و صبر و یار برگشت  برگشتن ما ضرورتی بود  وآن شوخ به اختیار برگشت  غم نیز چه بودی ار برفتی  آن روز که غمگسار برگشت  من ساکنِ خاکِ پاکِ عشقم  نتوانم ازین دیار برگشت  بی‌چارگی است چارۀ عشق  دانی چه کنم؟ چو یار برگشت،  بنشینم و صبر پیش گیرم  دنبالۀ کارِ خویش گیرم  با آن‌که همه نظر در اویم  روزی سویِ ما نظر نینداخت  نومید نی‌ام که چشمِ لطفی  بر من فکند، وگر نینداخت،  بنشینم و صبر پیش گیرم  دنبالۀ کارِ خویش گیرم  شد موسمِ سبزه و تماشا  برخیز و بیا به سویِ صحرا  سعدی غمِ دل نهفته می‌دار  تا می‌نشوی ز غیر رسوا  من نیز اگرچه ناشکیبم  روزی دو برای مصلحت را،  بنشینم و صبر پیش گیرم  دنبالۀ کارِ خویش گیرم  __سعدی