من!

انسان تنها حیوانی است که می‌تواند فکر نابودی خودش را بکند و تنها حیوانی است که از این فکر درمانده و مأیوس می‌شود. چه جانور عجیبی است انسان! جانوری که تا به آن حد به نابودی خود حریص است و تا به آن اندازه به حفظ خود مشتاق‌. __قلعه‌ی مالویل🕸🕯/ روبر مرل

‌این هم یک نوع جنونِ آدم‌هاست که می‌خواهد همه‌چیز را بایگانی کند. ‌__قلعه‌ی مالویل🕸🕯/ روبر مرل

واقعه بسیار بی‌معنی است و در عین حال هوس آدم برای درک علت آن شدید. __قلعه‌ی مالویل🕸🕯/ روبر مرل

به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست __حافظ

نیچه می‌گه که: با تقدس گرایی مبارزه کنید هیچ كس و هیچ چیز آنقدر مقدس نیست كه نتوان آن را به نقد كشید!

کیانو ریوز به هر دری زد و حتی قبول کرد دریافتی کمی داشته باشد تا تهیه‌کنندگان فیلم بتوانند به سراغ آل پاچینو بروند و پیشنهاد بازی در این فیلم را به او بدهند. پاچینو آمد و هنگامی که فهمید ریوز چنین کاری کرده تا او حضور داشته باشد، همان میزان پول را به خیریه بخشید. فیلم گیشه‌ها را فتح کرد، سه برابر هزینه خود را برگرداند، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و به فیلمی مهم در کارنامه پاچینو تبدیل شد. __وکیل مدافع شیطان اثری از تیلور هاکفورد بر پایه رمانی به همین نام از اندرو نیدرمن

__🎞 Devil's Advocate

just because my dreams are different than yours, doesn't mean they are unimportant. __🎞Little women

گردون نِگَری ز قدّ‌ِ فرسودهٔ ماست جیحون اثری ز اشکِ پالودهٔ ماست دوزخ شَرَری ز رنجِ بیهودهٔ ماست فردوس دمی زِ وقتِ آسودهٔ ماست   __خیام

سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد __حافظ

ماندالا (मण्डल; به معنی دایره در سانسکریت) یا دوایر کیهان‌نما، جدولی است هندسی مورد استفاده در ادیان بودا و هندو که به عنوان نمادی برای جهان هستی به کار می‌رود. اصل ماندالا از دین هندو است ولی در آیین بودا هم کاربرد زیادی پیدا کرده است. ماندالاها دایره‌هایی نمادین برای تمرکز بر خویشتن و جستجو در درون انسان هستند.

ماندالا‌ها نماد ناپایداری چیز‌هایند، یادآور زودگذریِ همه‌چیز. ناماندگاری، مفهومی مهم در سنت بودایی، باید ما را به زودگذری برساند و درک این که سرچشمه‌ی رنج در دل‌بستگی به اشیاء و اشخاص است. بودیسم، با تخریب ماندالا، می‌گوید که فقط تجربه مهم است و نه نتیجه. __ایرانی‌تر♥️☀️/ نهال تجدد

آن کیست آن، آن کیست آن، کاو سینه را غمگین کند چون پیش او زاری کنی تلخ تو را شیرین کند اول نماید مار کر آخر بود گنج گهر شیرین شهی کاین تلخ را در دم نکو آیین کند دیوی بود حورش کند ماتم بود سورش کند وان کور مادرزاد را دانا و عالم‌بین کند تاریک را روشن کند وان خار را گلشن کند خار از کفت بیرون کشد وز گل تو را بالین کند بهر خلیل خویشتن آتش دهد افروختن وان آتش نمرود را اشکوفه و نسرین کند روشن‌کن‌ِ استارگان چاره‌گر‌ِ بیچارگان بر بنده او احسان کند هم بند را تحسین کند جمله گناه مجرمان چون برگ دی‌ریزان کند در گوش بدگویان خود عذر گنه تلقین کند گوید بگو یا ذا الوفا اغفر لذنب قد هفا چون بنده آید در دعا او در نهان آمین کند آمین او آنست کاو اندر دعا ذوقش دهد او را برون و اندرون شیرین و خوش چون تین کند ذوق‌ست کاندر نیک و بد در دست و پا قوّت دهد کاین ذوقْ زور رستمان جفتِ تن مسکین کند با ذوق مسکین رستمی بی‌ذوق رستم پرغمی گر ذوق نبْوَد یار‌ِ جان‌، جان را چه باتمکین کند‌؟ دل را فرستادم به گه کاو تیز داند رفت ره تا سوی تبریز وفا اوصاف شمس الدین کند __مولانا

بشنو این نی چون حکایت می‌کند از جدایی‌ها شکایت می‌کند این آغازِ مثنوی، قرآن فارسی، مرا یاد جمله‌ای از آرتور رَمبو می‌اندازد: «چه جای افسوس برای چوبی که ویولن می‌شود.» به عبارت دیگر برای نی شدن، برای ویولن شدن، می‌بایست از اطراف برید و درد کشید__ حسی که نویسندگان مختلف، زیر آسمان‌های مختلف، در قرون متفاوت چشیده‌اند. شعر آزمایشی دشوار است، بسیار خطرناک، گاهی مهلک، گاهی غیرقابل تفسیر و گاهی غیر قابل تلاوت. __ایرانی‌تر♥️☀️/ نهال تجدد