«واهِم»

ما لایق زندگی بهتری بودیم. ۹ اسفند ۴۰۴

کاش روزی برسد که زن بودن تنها گناه من نباشد. ۸ اسفند ۴۰۴

بوسه.

چه کسی با جهان موافق بود؟ که جهان را به ریشمان بستند. -علیرضا آذر

اينكه تمام عشقت را به کسی بدهی، تضمینی بر این نیست که او هم همین کار را بکند. -گابریل گارسیا مارکز

با تمام قلبم از تمام کتاب‌ها، فیلم‌ها، طبیعت و موسیقی‌های محبوبم می‌خواهم تا تنهایی‌ام را در آغوش بگیرند و من را بار دیگر محتاج انسان‌ها نکنند. -ناشناس.

نامه‌ی شبگاهی: عزیزکم. معلوم است که زندگی‌ برای تو آسان نیست‌. تو برای این زندگی، زیادی دل نازکی. تو عاشق آسمانی و کتاب‌ها. در دنیای کوچک خودت همه‌چیز رنگی و مهربان است. تو دل کوچکی برای تحمل کثافت‌های این زندگی را داری. معلوم است که آسان نیست. هیچوقت آسان نخواهد بود. ۶ اسفند ۴۰۴

‌‌تمام آرزویم، یک زندگی عادی است. بودن در امروز است. فقط می‌خواهم امروز زندگی کنم و فردا صبح با دلی آرام چایم را بنوشم، به چيزی جز طعم نان و پنیر و شعرم فکر نکنم. دنبال فتح هیچ قله‌‌ای نیستم. فقط می‌خواهم پناه داشته باشم، توانایی خندیدن داشته باشم، عشق بورزم و حتی در عشق شکست بخورم. -معین دهاز

نامه‌‌‌ی شبانگاهی: دل‌گوشه‌ی من؛ خواسته‌های من و تو چیز زیادی نبود جز چند تا گلدان در گوشه‌ی خانه‌ی نقلی‌مان که دائما باید حواسمان می‌بود که گربه‌مان آنها را نشکند. کتابخانه‌ای که با سلیقه‌ی دوتاییمان آن را چیدیم و بوی عودی که تو برایم هدیه آورده بودی. من و تو خواسته‌‌ی زیادی نداشتیم. من و تو فقط زندگی می‌خواستیم. اما انگار زندگی خواستن در اینجا، خواسته‌ی زیادی بود عزیزکم. خواسته‌ی زیادی بود. ۵ اسفند ۴۰۴

به تکرار یک فصل دائم رسیدم زمستان، زمستان، زمستان، زمستان -علیرضا آذر

آغوش.

هر گلوله یک پرنده را می‌کشد، اما هزاران پرنده را به پرواز درمی‌آورد. -ناشناس

-این روزها ۵۳ کیلو غم و غصه رو با خودم همه جا میبرم. +وزن لباساتم باهاش حساب کردی؟ - آره اونا هم همشون غَمی شدن. ۱۱ شهریور ۴۰۳

دوستت دارم. به نجابت باران قسم. -ناشناس.