『مُسْتَهْلِک』

این روزها خیلی تنهام، حسین جان. نه از اون تنهایی‌هایی که فقط کسی کنارت نباشه؛ از اون تنهایی‌هایی که آدم‌ها هستن، صداها هستن، شلوغی‌ها هستن، اما هیچ‌کدوم به دل آدم نمی‌رسن. شما هم یه روز همین‌طور موندی؛ آدم بود، اما یار نبود.صدا بود، اما پاسخی نبود. زمین بود، اما آغوشی نبود. منم این روزها، وسط همین شلوغی بی‌پایان زندگی، یه گوشه از دلم تنها مونده. حسین جان، هرچی جلوتر رفتم بیشتر فهمیدم همه قرار نیست تا آخر راه همراهمون بمونن. بعضی‌ها میان که فقط تا جایی از مسیر کنار آدم‌باشن. تو به گودال رسیدی؛ و من هم انگار به گودال زندگی خودم. فرقش اینه که گودال تو خاک بود و گودال من، روزهایی که به سختی می‌گذرن و فکرهایی که دست از سرم برنمی‌دارن. تو رو محاصره کرده بودن و من رو فکرهام رها نمی‌کنن. تو صدا زدی و جوابی نشنیدی، منم شب‌های زیادی حرف زدم و جز سکوت، چیزی نصیبم نشد. حسین جان، من ادعا نمی‌کنم تنهایی تو رو فهمیده‌م؛ من کجا و اون گودال کجا..کجا می‌تونم حتی گوشه‌ای از اون مصیبت رو درک کنم؟ اما خوب می‌فهمم که آدم گاهی می‌تونه در میان هزاران نفر باشه و به اندازه‌ی تمام عمرش احساس تنهایی کنه. حسین جان، من تنهایی تو رو ندیدم، اما یه تکه از تنهایی خودم رو توی روضه‌هات پیدا کردم. شاید برای همینه که این روزها بیشتر از همیشه دلم می‌خواد از غربت تو بگم و از تنهایی خودم. تو یه روز، در گودال قتلگاه تنها موندی و من این روزها، در گودال زندگی‌م نشستم. با دلی که نمی‌دونه جز پناه آوردن به تو، کجا باید بره.. •مَح‌یـٰا•