ادریسی‌ها

عاشق وطن بودن این شکلی است نه اینکه ساعت ۱۱ شب وسط میدان‌های بزرگ شهر تخم شربتی بخوری و با پرچم فلسطین مثل فرفره بچرخی @edrisiha

پست‌های منتشر شده در اینستاگرام ادریسی‌ها را اینجا با بالاترین کیفیت آپلود میکنم تا اگر کسی دوست داشت ویدیو‌ را ذخیره کند یا بازنشر، بهترین کیفیت را داشته باشد. لطفا اگر محدودیتی در خرید بسته‌های اینترنتی یا حجم فیلترشکن دارید پست را دانلود نکنید و روی اینستاگرام تماشا کنید.

مواجهه منیرو روانی‌پور با سوگ اعدام برادر ۱۹ ساله‌اش( عباسعلی) شاید بتواند در این روزهای تلخ برای ما بازماندگان آن‌ زمستان سیاه الهام بخش باشد. @edrisiha

در دشت تَوَهُم جَهتی نیست مُعَیَن ما را چه ضَرور است بدانیم، ‌کجاییم بیدل دهلوی #edrisiha

حتما تو زندگی اون سربازها چیزهای‌ غم‌انگیز بیشتری‌ برای ‌گریه‌ وجود داره اما این‌ شیطنت‌ها بیشتر بازی با روانِ مجروحِ مردم ایران تو شرایط ‌فعلیه @edrisiha

چه آرزوهایی که نَمُــــرد چه سینه‌هایی که نسوخت اردلان سرفراز 💔 به یاد همه بچه‌های ایران از گل‌های سرخ پرپر‌شده در دی‌ماه تا بچه‌های میناب،ناو دنا کشته‌های‌ جنگ،سربازان بمپور و…

جوان خوش‌صدای ویدیو علیرضا طلوع است او از سربازان بی‌گناه بمپور نیست.

@edrisiha

همزمان که دلخون اخبار حملات به جنوب‌ ایران‌رو دنبال می‌کنم متوجه می‌شم‌ امروز ۹ شهر جنوبی ایران در فهرست گرم‌ترین شهرهای جهانه. وقتی بلا زیاد می‌شد مادربزرگم می‌گفت خدا داره سنگ تموم می‌ذاره @edrisiha

باید کمک کنیم این فروریزی زودتر اتفاق بیفته تا چیزی نو بوجود بیاد

صحبت‌های مهم تقوایی بزرگ دی ماه ۱۴ سال پیش

به مناسبت زادروزش که امروز است @edrisiha

حوزه‌های امتحانی در جوار مراکز حساس قتلگاه بچه‌های ایران است مراقب فرزندانتان باشید @edrisiha

‼️‼️ تصاویر وایرال شده از محل برگزاری امتحانات نهایی که بعضیاش نزدیک پادگان های نظامیه.

آزاده مختاری؛ خبرنگار: ترامپ اعلام کرد آتش بس تموم شده. مراقب باشید یه مدرسه میناب دیگه درست نشه.

🔴 @KhabarFuri

می‌دانمت نفس نیست ای شاهدِ غروبان ‏این رقصِ بی‌سران است این داغِ پایکوبان ‏یاد آر اگر رگت را با مرگ می‌خراشی تو بازمانده‌ای تا ‏او را گواه باش ‏بر نوحه‌های مغلوب القای شرمساری بر شحنه‌های روضه زنهار دل سپاری! ‏دیدی که بر مزارش ‏رقصِ پدر کدام است؟ ‏این هلهله عزا نیست ‏آیین انتقام است ‏با حکمِ سر به داری از «شیون» عار داریم ‏او گفت «دست افشان..» ‏ما هم بر این قراریم ‏ از آن گلوی مجروح پژواکِ سرخِ نامش ‏تیر خلاص حینِ تیمار ِ ناتمامش ‏از او که کشته برگشت از آن یل پیاده ‏آورد دیگری را بر گرده‌اش نهاده ‏از گیسوی پریشان در چنگ دیو و ددها ‏از آن نگاه پرسان در پاسخ لگد‌ها ‏از رستخیز این خاک در دفتر اساطیر ‏اسلوب بازوانِ آن آرش کمانگیر ‏از آزمون سوزان بر پیکر سیاوش ‏از آن حریق بازار آن دامگاه آتش ‏از بیرقی که برداشت از نغمه‌ای که سرداد ‏از او که نیمه جان بود در کیسه های اجساد ‏چندین سپهر آنجاست؟ چندین هزار رخسار؟ ‏تا یک به یک ببیند خم شد قدش از آوار ‏شاید بریده باشی! ‏از این بریده تر شو ‏بر این عفونتِ صبر اعجاز نیشتر شو ‏آگاه و عهده دارِ درد معاصر خود ‏رفت و صدای او ماند «…که نه به خاطر خود..» ‏فردا به رغم کتمان بر داغِ سینه‌ی او ‏ای آینه! تو داری زخمی قرینه‌‌ی او ‏این سرزمین به جز زخم ‏پیغامبر ندارد ‏او خود به مادرش گفت «دیگر پسر ندارد..» در سردخانه جا نیست رو سمتِ نسترن‌ها پشتِ حیاط خفتند یک لایه پیرهن‌ها ‏دامن کشان، سبکبار در هجرتی شبانه ‏با گوشوارِ خونین میراثِ مادرانه ‏چله نشین پدرها در انتظار ماندند ‏نام عزیزشان را در هیچ‌جا نخواندند ‏از بستگان که را داشت؟ همکارِ دردمندش؟ خویشی که پیکرش را تحویل می‌دهندش ‏گفت آن نسیم بر موت هر گل ز شاخه افتاد ‏پروانه‌ی بنفشی دیدی،مرا به یاد آر بردار پیکرش را آمار اشتباهند ‏نگذار این عددها او را فرو بکاهند! ‏او جشن زندگی بود! ‏عفریت کهنه نگذاشت ‏از «او» بگو به دنیا ‏از او که قصه‌ای داشت ‏بر دوشِ توست فردا کوهِ شهامت او ‏آن تلِ کفش‌ها‌ و آن سرو قامت او ‏از اُجرتِ گلوله از شب که می‌هراسد ‏از مادری که او را از خال می‌شناسد ‏از او اگر نگویی این راه ناتمام است ‏با این قشونِ سفاک ‏کهریزکی مدام است ‏نگذار پوزه سایند بر این جنایت از بیخ ‏نگذار خون بشویند از سنگفرشِ تاریخ ‏چون می‌خزند فردا از آستینِ اغماض ‏سلاخیِ روایت تکرار می‌شود باز: ‏شلیکِ افترا بر فریادِ احتمالیش ‏بر چشم‌های مبهوت بر دستهای خالیش ‏بر دفنِ هر حقیقت این جاعلان حریصند ‏تقصیرِ قاتلان را وارونه می‌نویسند ‏از جنگِ خانه گفتند از مصلحت به کشتار! تو «حافظه‌ی زخمی! » در دادگاهِ انکار ‏یادآر اگر رگت را با مرگ می‌خراشی ‏تو بازمانده‌ای تا او را گواه باشی… #مونا_برزویی @edrisiha

مونا برزویی مدت‌هاست در حال نوشتن شعری بلند است که هنوز به پایان نرسیده. خودش در پاسخ به یکی از کاربران ایکس (توییتر) گفته که هر تصویری را که دیده، نوشته.راست هم می‌گوید؛ پشت هر مصرع، تصویر به خون غلتیده‌ی عزیزی را می‌بینم که وادارم می‌کند به گریه. جسارت و پشتکار او در روایت این فاجعه را ستایش می‌کنم و حالا که شش‌ماه از این سوگ بزرگ می‌گذرد، این شعر بلند خانم برزویی را با شما به اشتراک می‌گذارم فراموش نکنیم این شعر سهمگین هنوز تمام نشده @edrisiha

تعمیم این کار زشت به اغلب یا همه مردان ایرانی غلط و دور از انصاف است، اما خیالی و دروغین نیست. شبیه به این صحنه را تا به حال چندبار در خیابان دیده‌ام و هربار از شدت عصبانیت تا مرز سکته رفتم. @edrisiha

دیروز منوچهر فرید و امروز شهرنوش ‌پارسی‌پور از دنیا رفتند.هر دو ویژه بودند و چیزهای زیادی می‌توانستند به بچه‌های ایران بیاموزند اما در سایه‌ی این ممنوعیت نیم‌قرنی تهوع‌آور، به پایان رسیدند تا دشتِ فرهنگ ایران با آن علف‌های نورسته‌ی زیبا به برهوت بزرگی که آرزوی قدیمی‌ این قوم ضد ایرانی است تبدیل شود.حتما که فرهنگ ما غنی‌تر از این تلاش‌های احمقانه است اما من با همه‌ی قلبم بیزارم از این‌تقلای‌ناجوانمردانه برای نابودی هنر و اندیشه در‌ این خاک کهن... بیزارم از این صلاحِ‌ بودنِ قیصر و نبودن بهرام‌ بیضایی، منوچهر فرید و خانم ‌پارسی‌پور… @edrisiha

برای سارینا؛ زخمی که فراموشش نمیکنم @edrisiha

پس کجاست روز رهایی… برخلاف اقبال مردمی ترانه‌های شاد، صدای شهره در آهنگ‌های غمگین طور دیگری به دلم می‌نشنیند.

ترومای جمعی درباره‌ی زخم عمیقی که روحمان برداشت… @edrisiha

برای این تقلا از قلبم سپاسگزارم @edrisiha