چای ‌لب سوز.

«باید با کوه حرف بزنم.»

امشب؛ دم کردن چایی و درست کردن پیراشکی از گشنگی زیاد،فکر کردن به هرآن‌چه از کف رفته و کش‌وقوس آمدن روی مبل، عین گربه‌ای بی‌عار.

«به صحرا شدم،عشق باریده بود و زمین تَر شده بود،چنانکه پای به برف فرو شود،به عشق فرو شدم.»

«این صبر که من میکنم،افشردن جان است.»

-فروغ جانم/دیوار

«چه می‌شد خدایا… چه می‌شد اگر ساحلی دور بودم؟ شبی با دو بازوی بگشودهٔ خود تو را می‌ربودم…تو را می‌ربودم.»

«درحال حاضر دلم از این مبل‌های تک نفره پشت بلند می‌خواد برای مطالعه اونا که توش گم می‌شی، مناسب قایم شدن و غیب از حضور دیگران.»

«دل تو عطر ریحونه عزیزوم ‏دل مو پرتقال تلخ و پرخون.»

«من و که؟»

بوی خاک بعد از بارون🌧️.

«درونم شعله‌ها دارم، اما همیشه سبز است رخسارم.»

«بهم گفت امیدوارم همیشه مثل خطوط نقاشی‌های ژاپنی همینطور ظریف بمونی، و مثل یه گربه بی‌تفاوت باشی به حماقتای دنیا، این قشنگ‌ترین جمله‌هایی بود که شنیدم و تا ابد یادم می‌مونه.»