ماهي

قبل‌‌ترها فکر می‌کردم آدم همیشه برای خودش وقت داره. پس می‌تونه زندگی‌ رو اونجوری که می‌خواد بچینه. می‌تونه برای تموم دلخوشی‌های خُرد و کوچیکش وقت بذاره. هر شب اپیزودِ جدیدی از پادکستِ محبوبش رو گوش بده. صفحه‌های خونده‌ی کتابش‌ رو بیشتر کنه. لذتِ هم‌صحبتی با آدم‌های دوست‌داشتنی‌ش رو بچشه. و عادتِ قدم زدن تو شب‌های خنکِ شهریورش رو از دست نده. و من، این آدمی‌زادِ ساده، خیال می‌کردم همیشه برای کنارِ خودم بودن وقت دارم. همیشه آخرشب‌ها می‌تونم به غُرهای -مَنِ دونده در طولِ روز- گوش بدم و آغوش امنی باشم براش. اما انگار جهانِ بزرگسالی اینجوری نیست. نه همیشه. انقدر که می‌تونه تو رو درونِ خودش غرق ‌کنه و گاه یادت بره که اول از همه، باید «زنده بمونی». و اما بعد، اون آخرا شاید هم بشه و بتونی که دست‌ها‌تو کِش بدی و چند دلخوشیِ کوچیک و لطیف برداری؛ اما قول نمی‌دم.