عصیان

موندم موهامو بزنم یا رگمو

۱۲۴ ثانیه تأمل

سارتر عزیز، چه بلایی داری سر من میاری؟

ماتم درون ماتم. مات‌ام درون ماتم.

‏حالا دیگر زندگی‌ به آدامسی جویده‌‌‌ شده می‌ماند؛ مزه‌‌اش رفته، فقط کش می‌آید و کـش می‌آید و کـــش می‌آید...

صدام بزن اِبی، چون انقدر تنهاییم بزرگه که حتی تو دریا نمی‌شه غرقش کرد.

ناراحتم ولی حداقل خوبه که توی پاییز ناراحتم.

کاش منم سطح دغدغه‌هام به قدری پایین بود که الان ناراحت خداحافظی مسی می‌بودم.

لحظه‌ها.

امشب هم ماه کامله. ولی زمین پر از ناقص‌العقله!

بهار هرچه نشاط‌آور و خوش و زیباست به عکس؛ پاییز افسرده‌ست و غم‌افزاست همین کتیبه‌ای از بی‌وفایی دنیاست از این معامله ناپایداری‌اش پیداست -میرزاده‌ عشقی

و بالاخره باران!

به تنِ دشتِ خیال می‌پوشونم جامه‌ای از جنس شکوفه‌های سقوط‌کرده‌ی بهاری. آسمون چشمام رو با بارونش دعوت می‌کنم به محفل. شعر رو صدا می‌زنم، آوا رو خبر می‌کنم، تصنیف می‌شم برای غصه‌هام. می‌خونم، به بلندای قله‌ی رنجم می‌خونم. ضرب می‌گیرم و پیچ می‌خورم. دست در دست هاله‌ی اندوهم می‌رقصم. چرخ موزون دستام هُرم هوای حزن‌آلودم رو شکاف می‌ده. و چه غوغای پر سکوتی داره این نمایش بی‌تماشاچیِ من!

فعلا که اشک، بقیه‌شم یه فکری می‌کنیم.